Wat je echt voelt wanneer je je verzoent met een narcist

 Wat je echt voelt wanneer je je verzoent met een narcist:

In het begin is er opluchting.
Het conflict bedaart, de spanning neemt af. Je haalt weer adem, alsof alles weer “zoals vroeger” kan worden.
Dan komt de hoop terug.
Zijn woorden, zijn beloftes, zijn zachtere houding… je wilt erin geloven. Je zegt tegen jezelf dat het deze keer anders zal zijn.
Maar al snel… klopt er iets niet.
Er blijft een klein stemmetje in je hoofd.
Een stil wantrouwen. Je blijft op je hoede, alsof je lichaam niet is vergeten wat je hart probeert te vergeven.
Je let goed op wat je zegt.
Je loopt op eieren. Je vermijdt bepaalde onderwerpen om het conflict niet opnieuw aan te wakkeren.
En diep vanbinnen weet je het:
er is eigenlijk niets veranderd.
Een verzoening kan de illusie van vrede geven… maar zonder echte zelfreflectie en verandering begint dezelfde cyclus gewoon opnieuw.
Het is geen genezing.
Het is een pauze.