De waarheid van een narcist

 De waarheid van een narcist

Het Schild van Gisteren

Ze zoekt niet naar mensen zonder verleden,

niet naar mensen die zorgeloos bestaan.

Ze zoekt naar littekens, oude trauma’s,

naar pijn die ooit diep naar binnen is gegaan.

Ze luistert aandachtig naar elk verhaal,

naar iedere wond, naar ieder gevecht.

Ze knikt, toont begrip en medeleven,

alsof haar aandacht oprecht is en echt.

Maar achter dat masker groeit een dossier,

gevuld met alles wat jij ooit hebt verteld.

Niet om je te begrijpen of te beschermen,

maar als munitie voor een later veld.

Want wanneer de waarheid haar niet meer dient,

en wanneer haar masker scheuren vertoont,

dan wordt jouw verleden haar grootste schild,

waarachter zij zichzelf opnieuw verschoont.

Dan worden trauma’s ineens jouw tekortkoming,

wordt PTSS het verhaal dat zij vertelt.

Worden jouw kwetsbaarheden het bewijsstuk,

terwijl zij zichzelf van elke schuld vrijstelt.

Ze kiest haar prooien met beleid en rust,

niet zomaar, niet blind, niet zonder reden.

Want iemand die ooit gebroken is geweest,

draagt vaak nog twijfel uit het verleden.

En juist die twijfel wordt door haar gevoed,

tot jij jezelf niet langer meer vertrouwt.

Tot iedere stap die jij probeert te zetten,

wordt afgebroken voordat je verder bouwt.

Maar één ding vergeet de narcist altijd:

dat waarheid langer leeft dan elk toneel.

Dat mensen uiteindelijk patronen herkennen,

hoe slim het spel ook was, hoe geraffineerd en veel.

Want wie steeds schuilt achter andermans verleden,

en telkens wijst naar andermans pijn,

laat uiteindelijk aan de hele wereld zien

hoe leeg de eigen spiegels eigenlijk zijn.

Dus draag je littekens zonder schaamte,

want zij vertellen wat jij hebt doorstaan.

Een narcist gebruikt ze als een wapen,

maar een sterk mens leert ermee verder te gaan.

En terwijl zij nog steeds naar slachtoffers zoekt,

naar mensen met verdriet dat nooit volledig genas,

ontdekt haar volgende prooi misschien op tijd

dat liefde nooit manipulatie was.

Dus aan jou, die vandaag nog zweeft

op een wolk van mooie woorden en beloften,

die denkt dat alles wat zij zegt

recht uit haar hart komt gevlogen.

Gebruik ook je verstand naast je gevoel,

kijk niet alleen naar wat zij zegt,

maar ook naar wat zij deed

bij degene die vóór jou kwam.

Want die werd achtergelaten alsof hij nooit bestond,

belogen wanneer de waarheid lastig werd,

bedrogen wanneer trouw werd beloofd,

en beroofd van meer dan alleen zijn bezit.

Dat is het patroon van de narcist:

eerst begrijpen, bewonderen en omarmen,

elk verdriet als sleutel gebruiken,

elk trauma als gereedschap bewaren.

Ze luistert aandachtig naar je verleden,

niet altijd om je te genezen,

maar om later precies te weten

waar de wond het diepst zit.

Eerst ben je haar redding,

haar toekomst, haar grote liefde.

Daarna slechts een hoofdstuk

dat uit het boek wordt gescheurd.

Dus geniet van de roze wolk zolang zij blijft,

maar vergeet niet naar beneden te kijken.

Want als het patroon zich herhaalt,

zul jij ontdekken wat ik ontdekte:

dat je alles gaf,

terwijl zij alleen nam.

En dat je op een dag achterblijft,

net als zovelen vóór jou,

met de pijnlijke vraag hoe het zover kwam,

terwijl jij in haar verhaal verdwijnt…

alsof je nooit hebt bestaan.