Regenboog Boodschap

 Soms voelt het leven als een klok die tikt, als een zachte maar aanhoudende herinnering dat momenten voorbijgaan. In die beweging ontstaat onrust, een drang om vast te houden, om sneller te gaan, om niets te verliezen. Dat is het deel in ons dat denkt in grenzen, in begin en einde.

Maar daaronder, stiller en dieper, leeft iets anders. Iets dat niet jaagt, niet vreest, en niet telt. Een zachte aanwezigheid die weet dat wat werkelijk is, nooit verloren kan gaan. Daar is geen haast, alleen vertrouwen. Geen tekort, alleen volheid.
Misschien is geloven wel niet het najagen van zekerheid, maar het leren rusten in dat stille weten. Dat er een stroom is die groter is dan onze zorgen, een liefde die niet gebonden is aan tijd. In die ruimte wordt geduld geen inspanning, maar een natuurlijke staat van zijn.
En wie daar even bij stil durft te staan, merkt dat het leven niet alleen voorbijgaat…
maar zich ook voortdurend vernieuwt, draagt en voortzet — voorbij wat zichtbaar is.