Regenboog Boodschap

 Spiritualiteit kan soms voelen als een winterse prik. Niet altijd comfortabel, soms zelfs een beetje scherp. Zo’n moment waarop iets je raakt wat je liever nog even had laten liggen. Een gedachte, een herinnering, een waarheid die zachtjes zegt: kijk hier eens naar. Het prikt, ja. Maar net zoals bij kou is die prik er niet om je te straffen. Ze is er om je wakker te maken. Om je te laten voelen dat je leeft.

En dan, bijna als vanzelf, volgt het glaasje glow. Warm. Geurig. Met kruiden die herinneringen losmaken aan andere winters, andere gesprekken, andere lachbuien rond een tafel die net iets te klein was maar altijd groot genoeg voor iedereen. Dat glaasje is geen ontsnapping, het is een pauze. Een adempauze. Een het is goed zo-moment.

Spiritualiteit zit precies daar: tussen die prik en dat glaasje. Tussen wakker worden en verzachten. Tussen eerlijk zijn naar jezelf en mild blijven voor wat je daar aantreft. Het vraagt geen zweverigheid, geen grote woorden. Alleen de bereidheid om even te blijven staan. Even te voelen. Even te glimlachen om jezelf.

Misschien is het wel zo dat het leven ons in de winter extra uitnodigt. Minder haast, meer stilte. Minder moeten, meer mogen. De kou buiten dwingt ons naar binnen, maar niet alleen naar onze huizen — ook naar onszelf. En daar, in dat innerlijke winterlandschap, brandt vaak al een klein vuurtje. Soms moet je er alleen even bij gaan zitten.

En terwijl je dat glaasje glow vasthoudt, voel je: ik ben hier. Ik adem. Ik hoor erbij. Met al mijn vragen, mijn scheurtjes, mijn hoop. De prik heeft zijn werk gedaan, het glaasje ook. En ineens is het niet erg dat het winter is. Integendeel. Het is precies goed.

Dus hef het glas. Niet op perfectie, maar op echtheid. Niet op morgen, maar op dit moment. En laat de winter maar komen — zolang we elkaar blijven verwarmen, van binnen en van buiten.