Waarom kan een BDE geen droom zijn?
Waarom kan een BDE geen droom zijn?
Er moet dus wel leven zijn na de dood.
Omdat het rafelt.
Omdat het ergens gescheurd is, precies op de plek waar woorden normaal veilig blijven.
Een droom vervaagt.
Een droom zakt weg zodra je wakker wordt, als mist die schrikt van licht.
Maar een BDE — die blijft.
Niet als herinnering alleen, maar als iets dat je lichaam is binnengelopen en daar is blijven wonen.
Ik heb dromen gehad. Mooie. Enge. Onzin.
Ze brokkelden af zodra ik mijn tanden poetste.
Maar dit niet.
Dit kwam niet uit mijn hoofd.
Dit brak erdoorheen.
In een droom ben je toeschouwer.
Bij een BDE word je teruggebracht als iemand anders.
Niet wijzer op papier, maar stiller vanbinnen.
Alsof lawaai voorgoed zijn recht is kwijtgeraakt.
Tijd gedroeg zich daar niet zoals hier.
Dat verzint een brein niet terwijl het sterft.
Dat simuleer je niet met zuurstofgebrek.
Een brein in paniek maakt chaos, geen helderheid.
Geen liefde zonder voorwaarden.
Geen thuiskomen zonder adres.
En nee — het was geen film.
Geen religieuze collage.
Geen ingeprent verhaal.
Het was eenvoudiger.
En juist daarom zo ontwrichtend.
Wat mij het meest beschadigd achterliet,
was niet wat ik zag —
maar wat ik niet voelde:
geen angst.
geen oordeel.
geen haast.
De dood bleek geen muur,
maar een opening waar niemand reclame voor maakt.
Als dit een droom was,
waarom veranderde mijn leven dan wakker?
Waarom bleef de echo,
zelfs toen alles weer klopte, piepte en pijn deed?
Waarom werd de angst voor sterven kleiner
en de angst voor zinloos leven groter?
Je kunt zeggen: chemie.
Maar chemie schrijft geen nieuwe moraal in je botten.
Chemie fluistert je niet toe dat liefde het enige is wat meetelt
en dat alles wat je hier verzamelt
niet eens handbagage is.
Deze tekst is geschonden
omdat de ervaring dat ook was.
Te groot voor taal.
Te echt om weg te wuiven.
Dus nee —
een BDE is geen droom.
Het is een herinnering
aan iets wat ons al kende
voordat wij onszelf leerden kennen.
En misschien is dát wel het meest beangstigende
en tegelijk het meest hoopvolle:
Dat de dood niet het einde is —
maar het moment
waarop we eindelijk stoppen
met doen alsof we alleen zijn.
Reacties
Een reactie posten