Soms kijken we naar de hemel
Soms kijken we naar de hemel zonder echt te weten waarom.
En dan, in de stilte van een moment, voelen we iets...Een zachte aanwezigheid. Een adem van tederheid.
Alsof iemand van bovenaf een hand op onze schouder legt.
Aan al die grootmoeders die te vroeg zijn vertrokken,
maar nooit echt ver weg zijn...
Zij die stil en stralend waken,
vanuit de sterren.
Ze spreken niet meer met woorden,
maar met de tekenen van alledag:
een troostrijke droom,
een vlinder op de vensterbank,
of die kracht die ons voortstuwt als alles tegenzit.
Hun liefde dooft niet met de tijd.
Ze verandert van vorm,
ze wordt licht.
Ze wordt een ster.
En als je vanavond omhoog kijkt...
Misschien straalt ze net iets helderder, speciaal voor jou.
Reacties
Een reactie posten