Soms vraagt het leven niets van ons

 Soms vraagt het leven niets van ons

behalve dat we even blijven staan.
Niet om te begrijpen.
Niet om op te lossen.
Alleen om te ademen.
In die stilte —
waar geen woorden meer hoeven te winnen —
begint iets ouds zich te herinneren
wie wij werkelijk zijn.
Niet het verhaal dat we over onszelf zijn gaan geloven,
maar de kern die nooit beschadigd is geraakt.
Dat stille punt in ons
waar liefde geen tegenhanger heeft.
Alles wat pijn deed,
alles wat zwaar voelde,
blijkt dan geen straf te zijn geweest
maar een doorgang.
Zoals de nacht geen vijand is van de dag,
maar haar voorbereiding.
Wie durft te vertragen,
merkt dat het leven niet duwt
maar draagt.
Niet roept,
maar fluistert.
En in dat fluisteren
wordt duidelijk:
je hoeft nergens heen.
Je bent al aangekomen. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster