De Stilte van Zijn

 De Stilte van Zijn

Ik stap zachtjes het midden van het leven binnen, waar er geen haast is om te stijgen en geen angst om te vallen.
Een zachte ritme klopt in mij, alleen gehoord door de stilte van mijn eigen wezen. Het heeft geen getuige nodig, en toch draagt het alles.

Ik zoek niet het oppervlak van een ander, maar de diepte waar harten elkaar woordloos begrijpen.
Hier is geen ‘jij’ en geen ‘ik,’ alleen de zachte aanwezigheid van bewustzijn, helder en stil.

Ik pauzeer niet uit angst, maar uit respect — want het verstoren van deze rust zou het bloeien van het moment zelf aantasten.
Stilte is geen leegte; het is de tedere ruimte waarin verbinding vanzelf ontstaat, moeiteloos en zonder dwang.

Geen woorden kunnen dit vangen, want taal is slechts een mantel over wat al leeft.
Liefde eist niets, vreugde klemt zich niet vast — beiden ontvouwen zich gewoon, als bloemblaadjes in de zon.

En in die stille bloei ontwaakt een nieuwe dag.
Geen verhaal om te vertellen, geen pad om te volgen, maar puur, stralend zijn, precies zoals het is.