Hoe heb ik dit laten gebeuren?

“Hoe heb ik dit laten gebeuren?” In uiteenlopende situaties vragen mensen zich af hoe het mogelijk is dat er van alles gaande was zonder dat ze ingrepen, grenzen stelden of de situatie verlieten. Het antwoord is eigenlijk heel logisch: we hebben allemaal krachtige afweermechanismen, en wegdrukken is daar één van. We laten het niet toe omdat de realiteit zoveel pijn kan veroorzaken dat we bang zijn deze niet aan te kunnen. Het onderdrukken van wat er is, komt in veel situaties voor. Onze mechanismen sturen vaak ons handelen – of juist het gebrek daaraan – zonder dat we ons daar meteen bewust van zijn.

Ik herinner me dat ik mijn ex eens betrapte op een fysieke aanraking onder de tafel. Niet met mij, maar met een gast die bij ons op bezoek was. Ik zat erbij en keek ernaar, overvallen door zulke hevige emoties dat ik het direct wegstopte. Ik hield mezelf voor dat ik het vast verkeerd had gezien, dat ik me aanstelde. Natuurlijk kwam uiteindelijk de waarheid ‘boven tafel’, maar wat me het meest raakte, was het besef dat ik het al die tijd wel wist. Keer op keer had ik het weggestopt, alsof ik niet kon vertrouwen op mijn eigen intuïtie. Het mocht er niet zijn.

Dit verhaal is slechts één van velen. We onderdrukken de realiteit om onszelf pijn te besparen, maar dat kost ons een enorme hoeveelheid mentale energie. In het proces van onderdrukken is er nauwelijks ruimte voor persoonlijke groei. We houden onszelf gevangen in een emotionele tang. Verzet, passieve agressie, ontkenning – het zijn allemaal manieren om de pijn die eronder ligt, niet te hoeven voelen. Vaak is er een crisis voor nodig om alles open te breken. Dat zijn de momenten waarop mensen in mijn praktijk terechtkomen, zich afvragend hoe ze het zover hebben laten komen. Sommigen voegen eraan toe: “Ik ben toch een weldenkend mens?!”

Het mechanisme van onderdrukken discrimineert niet. Iedereen krijgt er vroeg of laat mee te maken. Heb je op dit moment zo’n knagend onderbuikgevoel, neem de tijd om erbij stil te staan. Stel jezelf een paar vragen en geef dat gevoel de aandacht die het vraagt. Negeer het niet, maar voel de kwetsbaarheid ervan. Deel het met iemand, houd het tegen het licht en geef het ruimte. Onthoud dat de weg van de minste weerstand – namelijk het wegstoppen waar het het minste pijn doet – uiteindelijk door alle weerstand heen breekt en zich in volle glorie aan je toont. Het is slechts een kwestie van tijd.

PS: Stel jezelf gerust met de gedachte dat alles tijdelijk is.