Regenboog Boodschap

 Zelfbeklag ontstaat vaak niet uit zwakte, maar uit vermoeidheid. Het is de plek waar je even niet meer weet hoe je verder moet, waar het leven zwaarder voelt dan je schouders aankunnen. Dat mag gezegd worden. Het erkennen van dat gevoel is geen afwijzing van jezelf, maar juist een eerste vorm van eerlijkheid.

Toch schuilt er een val in blijven hangen bij dat verhaal. Niet omdat het verkeerd is, maar omdat jij groter bent dan wat je overkomt. Wanneer je jezelf alleen nog ziet door de bril van gemis of onrecht, vergeet je langzaam wie je óók bent: iemand met waarde, met veerkracht, met een geschiedenis van momenten waarop je wél opstond.

Eigenwaarde groeit niet door jezelf toe te spreken met harde woorden, maar door jezelf zachtjes terug te halen. Door te zeggen: ik zie je, ik begrijp je, en je mag verder. Niet alles hoeft vandaag opgelost te worden. Eén stap uit het stilstaande gevoel is genoeg.

Het leven vraagt je niet om jezelf te bewijzen, alleen om jezelf niet te vergeten. Achter elk moment van zelfbeklag ligt een verlangen om gezien te worden. Begin daar. Door jezelf die erkenning te geven, verschuift er iets. Niet abrupt, maar echt.

En onthoud:

je bent geen slachtoffer van je verhaal, je bent de drager van een kracht die al vaker heeft laten zien dat ze door kan.

Vandaag mag je daar weer een beetje op vertrouwen.