HIJ HOEFT ZIJN KIND NIET AAN TE RAKEN OM HET KIND TE BESCHADIGEN.

 HIJ HOEFT ZIJN KIND NIET AAN TE RAKEN OM HET KIND TE BESCHADIGEN.

Sommige wonden ontstaan zonder dat er ooit een hand wordt opgeheven.

Wanneer een vader de moeder van zijn kind voortdurend kleineert, manipuleert, vernedert of emotioneel breekt, kan het kind de gevolgen daarvan voelen — zelfs wanneer niemand het rechtstreeks aanraakt.

Een kind ziet meer dan volwassenen denken.

Het merkt de spanning in huis.
Het voelt wanneer mama verdrietig is.
Het hoort de ruzies, zelfs wanneer die achter gesloten deuren plaatsvinden.
Het voelt de emotionele afstand.
En soms leert het al vroeg om stil te zijn, op eieren te lopen of zichzelf weg te cijferen om de rust te bewaren.

Dat is waarom emotionele veiligheid zo belangrijk is.

Een kind heeft niet alleen eten, kleding en een dak boven het hoofd nodig. Het heeft ook behoefte aan rust, voorspelbaarheid, liefde en een omgeving waarin het zich veilig voelt om zichzelf te zijn.

De schade is niet altijd direct zichtbaar. Soms komt ze pas jaren later naar boven: in onzekerheid, moeite met vertrouwen, angst voor conflicten, een laag zelfbeeld of de overtuiging dat liefde altijd pijn moet doen.

Maar één ding is belangrijk:

Een kind is niet verantwoordelijk voor de chaos van zijn ouders.

En een ouder die ervoor kiest om de andere ouder bewust te beschadigen, moet beseffen dat kinderen vaak méér voelen dan volwassenen denken.

Kinderen onthouden niet alleen wat je tegen hen zegt. Ze onthouden ook hoe veilig of onveilig ze zich bij jou voelden.

Bescherm daarom niet alleen het kind tegen wat zichtbaar is.
Bescherm het ook tegen de emotionele chaos die het niet kan begrijpen, maar wel kan voelen.