De lachende klungel.

 De lachende klungel.

Soms heb je van die dagen… of eigenlijk van die momenten. Je weet wel, momenten waarop alles wat je doet verandert in een perfecte combinatie van ongemak en onbedoelde slapstick. Momenten waarop je hoopt dat er geen verborgen camera’s hangen, maar je stiekem ook weet dat dit anders een gouden YouTube-moment was geweest.

Neem bijvoorbeeld dat douchemoment. Je maakt je klaar, zet de kraan aan, en net als je denkt: Aah, eindelijk warm water en rust, realiseer je je dat je niet je shampoo en conditioner hebt meegenomen, maar de afwas. Inclusief een schuursponsje en een fles afwasmiddel. En alsof dat nog niet genoeg is, merk je pas als je uitstapt dat je handdoek vervangen is door een veel te kleine theedoek. Perfect om jezelf af te drogen als je een Barbiepop bent, maar niet als je een mens bent met een gemiddelde lichaamsomvang.

Dan is er dat bedtijdritueel met de hond. Je kruipt net lekker onder de dekens, hebt de perfecte houding gevonden en sluit je ogen. En dan voel je het: die blik. Dat intense, opdringerige ik-moet-nu-plassen-en-het-is-jouw-schuld-staren van je viervoeter. Dus, mopperend en half slapend trek je je jas aan, ga je naar buiten, en word je uiteraard getrakteerd op een stortbui. Tot overmaat van ramp besluit de hond niks te doen behalve rondkijken alsof hij op zoek is naar een filosofisch antwoord op het bestaan. Maar zodra je binnen bent, weet hij je net verschoonde bed perfect te vinden. Nat, modderig, en met een blik die zegt: Wat? Dit is jouw schuld, baas.

Of wat dacht je van boodschappen doen? Je staat in de supermarkt, lijstje in de hand, en een helder plan in je hoofd. Totdat je plotseling dat zélfscanningsapparaat krijgt toegewezen dat duidelijk een persoonlijk conflict met je heeft. Bij elk product krijg je een melding: Scan mislukt. Probeer opnieuw. En als je eindelijk alles hebt gescand, ben je de enige die een steekproef controle krijgt. Want natuurlijk denken ze dat jij degene bent die een avocado probeert te smokkelen.

Dan heb je nog die absolute klassieker: de trap-momenten. Je weet wel, die momenten waarop je niet struikelt over een obstakel, maar over je eigen voeten. Je hebt je handen vol met spullen, je probeert elegant naar boven te lopen, en daar ga je. Alles wat je vasthield vliegt in slow motion de lucht in, terwijl jij jezelf op een onverklaarbare manier weet te redden door je vast te grijpen aan de leuning. Je hoort niemand lachen, maar je weet zeker dat de muren een stil applaus voor je geven.

Het mooie van dit soort momenten is dat ze ons eraan herinneren dat niemand perfect is. En laten we eerlijk zijn, wat is er nou leuker dan jezelf een beetje uitlachen? Het leven is al serieus genoeg; af en toe mogen we best even lachen om onze eigen onhandigheid. Dus als je weer een keer de douche in stapt met een schuursponsje, of je hond je bed overneemt, bedenk dan: dit is een verhaal voor later. En een lach voor nu.

"Geluk en een klungel? Ze zijn als twee vrienden: het geluk helpt hem vallen, maar ook weer staan."

De klungel

Een klungel, een stuntelaar, een oen van formaat,
Een meester in missers, die glansrijk faalt.
Met charme struikelt hij door het leven,
Zijn blunders zijn goud, een les om te geven.
Hij laat een spoor van chaos en pracht,
Van vaat op de bank tot thee in de nacht.
Een sufferd, een brokkenpiloot van allure,
Met elke misser groeit zijn bravoure.
Hij trekt aan deuren die duwen begaan,
Zijn tas vol met spullen die er niet in bestaan.
Een prutser, een tobber, maar altijd spontaan,
Met een lach op zijn gezicht gaat hij moedig vooraan.
Dus hef het glas op de onhandige held,
Die struikelt, maar altijd zijn verhaal vertelt.
De Lachende Klungel, een koning in nood,
Een inspiratiebron voor eenieder die genoot.