Gelukkig bij een ongeluk

 Gelukkig bij een ongeluk

Het gebeurt altijd op een dag waarop je denkt: ik heb alles onder controle. De zon scheen, mijn jas wapperde als een stijlvolle cape, en mijn tred was alsof ik op weg was naar een geheime afspraak waar men zou klappen zodra ik binnenkwam. Totdat het universum besloot dat ik wel wat nederigheid kon gebruiken.

Bam!! Letterlijk...
Daar lag ik. Mijn boodschappentas ontploft als een slecht ontworpen confettikanon, een eenzame prei priemend uit een plas melk. Een zak chips had de oversteek naar het zebrapad gewaagd, en een pot augurken wiebelde gevaarlijk op de rand van de stoep. De boosdoener? Een scheve stoeptegel die mij blijkbaar niet kon luchten of zien.

Terwijl ik overwoog of ik ooit nog op zou staan, verscheen ze. Niet zomaar een vrouw – nee, het soort vrouw dat je alleen ziet in dromen of reclames voor auto’s waar je eigenlijk geen geld voor hebt.

Haar blik was niet spottend, maar eerder geamuseerd. Alsof mijn val precies het hoogtepunt van haar dag was.

“Gaat het?” vroeg ze. Haar toon was vriendelijk, maar ergens klonk een ondertoon die zei: dit ziet er nog grappiger uit dan ik had gehoopt.
“Natuurlijk,” zei ik, terwijl ik nonchalant een blik tomatenpuree van mijn schoen probeerde te vegen. “Ik beoefen valtechnieken. Altijd handig.”
Ze glimlachte. Niet zomaar een glimlach, maar eentje, die.. gevaarlijk dichtbij 'charme kwam. Ze boog zich voorover en raapte een losgerukte broccoli op. “Hier, je trofee.”
Voordat ik kon reageren, had ze mijn tas alweer gevuld met een precisie die je normaal alleen bij bouwvakkers verwacht. Alles zat erin – zelfs een trieste, gebroken eierschaal, alsof die ook nog een kans verdiende...

“Dank je,” zei ik, terwijl ik eindelijk overeind kwam. Mijn knie protesteerde, mijn ego nog meer!
“Je hebt augurk in je haar,” zei ze droog, terwijl ze haar hand uitstak om iets van mijn hoofd te plukken.
..Ik wilde iets gevat zeggen, ..iets dat mijn waardigheid een beetje kon redden? 'Maar wat..? Op dat moment begon ze te lachen. Niet hard, maar zachtjes, alsof ze mijn situatie niet alleen hilarisch vond, maar ook aandoenlijk. Voor ik het wist, lachte ik mee. Want eerlijk, wat viel er nog te redden?

“Laat me raden,” zei ze, “je loopt normaal met meer gratie.”
“Normaal, ja. Behalve als ik besluit de vloer een knuffel te geven.”
“Nou, deze knuffel verdient een kop koffie,” zei ze, alsof dat de logische vervolgstap was. “Ik trakteer. Maar misschien wil je eerst even die augurk uit je haar halen.”

Voor de goede orde lieve lezers, dit gaat over "een vriend", niet over mij! M'n vriend, ik ben gewoon 'kaal!

"Geluk bij een ongeluk, aangereden worden door een ambulance die buitendienst is"

Geluk bij een ongeluk

Het leven, dat grillige toneelstuk,
waar de stoeptegel plots een hoofdrol eist.
Ik, de gevallen held,
met prei als zwaard en melk als verloren schild...

Maar daar, tussen de ruïnes van mijn ego,
ontsprong een onverwacht licht.
Haar ogen, als zomeravonden,
haar lach, een melodie die zelfs mijn kneuzingen niet kon negeren.
Ze bukte, haar hand een reddingslijn,
en met precisie herstelde ze wat verloren leek...
"Augurk in je haar," zei ze,
en mijn hart verloor zijn balans opnieuw!

Soms, dacht ik..
Is een val geen einde maar een scènewissel,
een kans voor het lot om te fluisteren:
"Dit verhaal is nog niet af."