Er komt een moment
Er komt een moment dat je niet anders kunt dan loslaten. Niet omdat je sterk bent, of zwak. Maar omdat het simpelweg niet meer past. Alsof je lichaam zelf zegt: “Genoeg.” Misschien voel je het als een brok in je keel, een druk op je borst, of die vermoeidheid die maar niet weggaat. Emoties die je hebt weggestopt omdat er toen geen ruimte voor was. Omdat je door moest. Omdat je dacht dat het wel over zou gaan. Maar het komt terug. Zachter soms. Of ineens rauw en ongefilterd. Loslaten is niet alles achter je laten. Het is erkennen wat er is geweest. Het is jezelf toestaan om even stil te vallen. Om te huilen zonder uitleg. Om te voelen zonder oordeel. En dan… Komt er adem. Rust. Ruimte. Je hoeft het niet perfect te doen. Gewoon echt. En dat is genoeg.