The Walking Dead: Dead City - Review


 De serie volgt de personages Maggie en Negan, een van de oorspronkelijke hoofdrollen uit The Walking Dead, die overleven tijdens de voortdurende zombie-apocalyps. Als Maggie haar zoon Hershel ontvoerd wordt schakelt Maggie de hulp in van Negan. Samen vertrekken ze naar New York en gaan ze op zoek naar haar ontvoerde zoon.
__________________
Review:

Dead City is een flop! De tijdsprong heeft de verhaallijn zo negatief beïnvloed dat het nergens op slaat en zowel Negan als Maggie lijken er maar een beetje met de pet op te spelen. Het acteerwerk is smakeloos en het lijkt alsof de scenarioschrijvers niet wisten wat ze met Negan en Maggie moesten doen, dus dit is het beste wat ze konden bedenken. Ik heb beide seizoenen gezien en ik moet zeggen dat ik het saai vond en steeds maar bleef wachten tot er iets interessants en/of belangrijks zou gebeuren. Ik wacht nog steeds!
Maggie is gereduceerd tot een oppas die van het ene stomme kind naar het andere rent. Negan is de hele tijd een depressieve, zwijgzame man. De bijfiguren zijn irritant dom, waardoor het ongeloofwaardig is dat ze het half zo lang hebben volgehouden als de rest. Ginny en Hershel voegen niets toe, omdat ze Maggie alleen maar constant naar beneden halen.
Eerlijk gezegd heeft hun verhaallijn als moeder en zoon deze serie voor mij verpest. Maggie's personage, vol wraakzucht en een saaie emotionele reis, duurde veel te lang. Zonder Negan zou deze serie zinloos zijn. Een paar afleveringen zouden voldoende zijn geweest, in plaats daarvan zie je twee seizoenen lang dezelfde emotionele reis. De spannende avonturen en apocalyptische verhalen zijn in deze serie volledig verdwenen. Je zou denken dat New York City een bron van inspiratie zou zijn, maar in plaats daarvan ligt de focus volledig op onverwerkt trauma dat in een saaie cirkel belandt. Als je de eerste en de laatste aflevering kijkt, mis je niets spannends in het midden.
De spin-off met Daryl Dixon (en Carol) is veel beter.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster