Interstellar (2014) Review

 In de nabije toekomst is de aarde door de levensstijl van de twintigste eeuw zo vervuild, dat er bijna geen voedsel meer groeit. NASA bestaat niet meer, maar een groep overgebleven onderzoekers van NASA onder leiding van John Brand heeft een wormgat bij Saturnus ontdekt, waardoor ver verwijderde sterrenstelsels sneller bereikt kunnen worden. Tien jaar geleden zijn er twaalf astronauten door het wormgat gezonden om elk een andere exoplaneet te verkennen. Communicatie van daar naar de aarde is marginaal, maar van drie astronauten, Miller, Edmunds en Mann, is een signaal ontvangen dat hun planeet geschikt zou kunnen zijn voor mogelijk leven.

Astronaut Joseph Cooper gaat met Johns dochter Amelia en twee andere astronauten, Romilly en Doyle, met het ruimteschip Endurance op weg door het wormgat en bezoekt eerst de planeet van Miller. Doyle overlijdt door een gigantische golf; de planeet blijkt ongeschikt door die hoge vloedgolven die ontstaan door de hoge aantrekkingskracht van Gargantua, een zwart gat vlak bij de planeet. De planeet van Mann, waar ze eerst landen op bevroren wolken, blijkt ook ongeschikt. Mann heeft een vals positief bericht verzonden om gered te worden. Hij pleegt een moordaanslag op Cooper en probeert de Endurance te kapen, maar verongelukt daarbij. Cooper overleeft de aanslag.

Om toch nog tot de derde exoplaneet van Edmunds te geraken vliegen ze rond de as van Gargantua om zo door middel van een zwaartekrachtsslinger te ontsnappen aan de zwaartekracht. Cooper laat echter zijn sonde ontkoppelen om in het zwarte gat te vallen, terwijl Amelia met de beschadigde, maar nog wel bruikbare Endurance doorgaat naar de planeet van Edmunds. Cooper verongelukt bijna, maar wordt gered. Hij komt terecht in een tesseract en ontdekt zo dat hij kan communiceren met zijn dochter, Murphy. Doordat hij communiceert vanuit de toekomst, is de mensheid die op dat moment op de aarde leeft in staat om nieuwe technologieën toe te passen.

Door via morsecode de vergelijking van de singulariteit in het zwarte gat te communiceren naar Murphy, kan zij de wereld redden. Het probleem rond zwaartekracht kan ze oplossen en het gigantische ruimteschip dat werd gebouwd kan buiten de aantrekkingskracht van de aarde worden gestuwd. Cooper komt bij in een ziekenhuis in het ruimtestation, 'Cooper Station' genaamd, rond Saturnus (een soort O'Neill-cilinder) waarheen de mensheid zich heeft verplaatst, in afwachting van een doorreis naar een geschikte exoplaneet.

De tijddilatatie is steeds een punt van zorg voor Cooper, voor hem is er niet veel tijd gepasseerd terwijl op aarde zijn zoon Tom en schoonvader Donald al overleden zijn door ouderdom. Ze hebben veel tijd verloren op de planeet van Miller en tijdens het vliegen rond Gargantua (74 jaar in totaal). Omdat de zwaartekracht van Gargantua op Millers planeet zo hoog was, vertraagde hun tijd enorm zodat een uur bij hen overeenkwam met zeven jaar op aarde. Murphy blijkt bij Coopers terugkomst nog wel te leven, maar ze is inmiddels veel ouder dan hij en ligt op sterven. Intussen treft Amelia op de planeet van Edmunds voorbereidingen voor de overkomst van de mensheid. Cooper besluit om op advies van Murphy terug door het wormgat te reizen naar de planeet van Edmunds waarop Amelia aanwezig is.

Bron : WikiPedia
______________________

Review :
Interstellar is een van de meest indrukwekkende en emotionele sciencefictionfilms die ik ooit heb gezien. Het verhaal is krachtig en zet aan tot nadenken, en houdt je van begin tot eind geboeid. De beelden zijn absoluut verbluffend en de ruimtescènes voelen zeer realistisch en meeslepend aan. Ook het acteerwerk is uitstekend en maakt de personages levensecht en emotioneel. De film verkent diepgaande thema's zoals liefde, opoffering, tijd en de toekomst van de mensheid. Alles, van de regie tot de muziek en de cinematografie, is prachtig gedaan. Jaren geleden deze film al een keer gezien, met brouwsen binnen Netflix zag ik dat deze film daar nog maar tot 22 maart 2026 te zien is. Dus ben het maar weer overnieuw gaan kijken.
De situatie: De aarde sterft. Oogsten mislukken. Stofstormen verzwelgen steden. De mensheid heeft steeds minder tijd. Wanneer een voormalig NASA-piloot een geheime missie ontdekt die de mensheid zou kunnen redden, staat hij voor een onmogelijke keuze: bij zijn geliefde familie blijven of alles riskeren op een reis naar het onbekende. Dat is alles wat je hoeft te weten. Hoe minder je weet, hoe beter.
De ervaring: Dit is geen film die je kijkt. Dit is een film die je overleeft. Vanaf het moment dat Interstellar de aardatmosfeer verlaat, bouwt de film een ​​spanning op die nooit helemaal verdwijnt. Elke beslissing weegt zwaar. Elk uur in de ruimte kost iets concreets thuis. Nolan begrijpt dat de grootste bron van spanning niet monsters of explosies zijn, maar tijd.
Beeld en geluid: De film is een technisch meesterwerk. De ruimte heeft er nog nooit zo mooi en tegelijkertijd zo angstaanjagend uitgezien op het scherm. De orgelgedreven soundtrack van Hans Zimmer begeleidt de film niet – hij is er volledig in verweven en voelt tegelijkertijd oeroud en kosmisch aan.
De acteerprestaties: Matthew McConaughey draagt ​​de film op zijn schouders en bezwijkt geen moment. Er is één scène – je herkent hem meteen – die tot de beste acteerprestaties in de moderne cinema behoort. Geen spoilers. Zorg wel voor zakdoekjes.
Waar de film tekortschiet: Met bijna drie uur speelduur stelt de film je geduld op de proef voordat hij je beloont. Het laatste deel zal de meningen verdelen – sommigen zullen het transcendent vinden, anderen te dramatisch. Dat is een terechte kritiek. Nolans ambities gaan soms te ver.
Eindoordeel: Onvolmaakt, overweldigend en onvergetelijk. Interstellar is een zeldzame blockbuster die zijn publiek behandelt als intelligente volwassenen, terwijl hij tegelijkertijd hun hart raakt. Bekijk hem op het grootste scherm dat je kunt vinden.
"Vroeger keken we naar de hemel en verwonderden we ons over onze plaats tussen de sterren. Nu kijken we alleen nog maar naar beneden en maken we ons zorgen over onze plaats in de aarde."