Maria Josefa Carmela de Bourbon

 Maria Josefa Carmela de Bourbon, een opvallende figuur in de annalen van het Spaanse koninkrijk, werd geboren op 6 juli 1744 in Gaeta, deel van het Koninkrijk Napels, en overleed op 8 december 1801 in Madrid, Spanje. Ze was prinses van Napels en Sicilië bij geboorte en werd infanta van Spanje toen haar vader de Spaanse troon besteeg als koning Karel III.

Haar leven werd gekenmerkt door de complexiteit van echte plichten en de verwachtingen van Haar positie. Ondanks dat ze overwogen werd te trouwen met prominente figuren uit haar tijd, waaronder de mogelijkheid om zich bij de weduwe koning Lodewijk XV van Frankrijk te voegen, bleef Maria Josefa Carmela haar hele leven Deze beslissing, hetzij door persoonlijke keuze of omstandigheid, onderscheidde haar in een tijd waarin het huwelijk een belangrijk medium was voor het smeden van allianties en het verkrijgen van macht.

Maria Josefa Carmela's nalatenschap ligt niet alleen in de titels die ze pronk, maar ook in het culturele beschermheerschap dat ze uitmaakte, vooral naar de karmelieten nonnen, aan wie ze royaal steunde. Zijn laatste verblijf bevindt zich in het Pantheon de Infantes van het Koninklijk Klooster van San Lorenzo de El Escorial, waar de overblijfselen van talrijke leden van de Spaanse koninklijke familie rusten.

Haar portret in de kunst, met name door de beroemde schilder Francisco Goya, geeft een inzicht in het echte leven en de persoonlijke gelijkenis van een Infanta de Spanje. Goya's voorlopige schets voor het groepsportret "De Familie van Karel IV" legt haar gezicht kort voor haar dood vast en geeft een blijvend beeld van haar als hoofdlid van de koninklijke familie.

Het leven van Maria Josefa Carmela de Bourbon vormt een fascinerend hoofdstuk in de geschiedenis van het Europese koninklijk leven, omdat het het het gecompliceerde web van dynastische politiek weerspiegelt en de persoonlijke verhalen die zich verschuilen achter grote titels en gevels van Hun verhaal is een bewijs van de unieke paden gesmeed door historische figuren, vaak gevormd door de samenvloeiing van persoonlijke beslissingen en de getijden van de geschiedenis.