Gooische Vrouwen - Seizoen 7 - Review

 Ze hebben geld in overvloed, rijden in luxueuze auto's, wonen in enorme huizen en hun kinderen gaan naar dure scholen. Enkele vriendinnen uit het Gooi ontdekken echter dat goud niet altijd blinkt.
Cheryl ontdekt het grote geheim van Martin (Kimberly is zwanger) en in de serie wordt volop drama in huize Morero en het leven van de vriendinnen getoond.
___________

Review :
"Martin en ik denken dat wij u de komende tijd niet meer nodig hebben." Een opgetogen Cheryl zit op de leren bank bij familiepsycholoog dokter Rossi. Ze overhandigt de zwijgende man een doos peperdure bonbons. "Tussen mij en Martin is het weer iedere avond pannetje-pannetje: hij woont weer thuis." Haar ogen beginnen te glimmen. "Zijn geld rolt trouwens óók weer binnen, maar daar doe ik het niet voor, hoor." 

Wanneer de begintune van Gooische Vrouwen klinkt, krijg je meteen de kern van de serie te zien. Het gaat over rijke mensen... en vriendschap... en dat soort dingen. Aan het einde staat "Van het idee van Linda de Mol", wat accurater zou zijn geweest als er "Uit de portemonnee van Linda de Mol" had gestaan.
Het is moeilijk om precies aan te wijzen waar de serie de mist in gaat. Er is eigenlijk nooit een duidelijke verhaallijn geweest, dat is in ieder geval een begin. Er is geen thema, geen motief, en daar is de serie ook nog eens schaamteloos in: de muziek varieert tussen genres, decennia en onderwerpen; we worden van een ietwat grappige scène naar een dramatische, emotionele scène geslingerd; en er is geen echte toon in de serie: we weten nooit zeker of we naar een drama of een komedie kijken, het is gewoon "een serie".
In dit opzicht is zelfs de titel misleidend. Het gaat eigenlijk niet echt over Gooische Vrouwen, vrouwen die in "Het Gooi" wonen, een rijke buurt in Nederland, het gaat over... tja, van alles. De gestoorde dienstmeid wordt erbij gehaald zodat er iets gebeurt, iemand overlijdt bij een ongeluk, er is een modeshow, enzovoort.
Maar de productiekwaliteit is natuurlijk erg hoog en dat draagt ​​de show. Er zit geen echt creatief brein achter, noch een goed schrijversteam, alleen een paar aardige acteurs. Behalve één, ironisch genoeg, Linda de Mol zelf. Ze vergeet dat ze een typisch Amsterdams accent moet hebben (of ze kan het gewoon niet) en brengt haar tekst op een manier alsof ze op de rode stip staat en de autocue afleest. Maar goed, dit hele project was haar briljante idee, toch? Ze verdient het toch om gecast te worden? Ik klink misschien wat negatief, en ik geloof echt dat dit niets met kwalitatieve televisie te maken heeft, maar er is iets dat de show draagt. Misschien komt het doordat het een van de weinige grote Nederlandse televisieproducties is (we hebben moeite met onze eigen taal, maar geen problemen met ondertiteling).
Maar ik denk dat het vooral te danken is aan de fantastische acteerprestatie van Peter Paul Müller. Hij speelt een Nederlandse volkszanger en doet dat met verbazingwekkende gratie en finesse. Je gelooft echt dat hij een van die gepassioneerde en open artiesten is die elke ruimte waar hij binnenkomt opfleurt. Toegegeven, zijn accent is misschien een beetje overdreven, maar het is sowieso moeilijk om iets in deze serie serieus te nemen. Dat hij erin slaagt om een ​​memorabel personage neer te zetten, is voor mij echt een prestatie.
De rode draad van het zevende seizoen is wat warrig, maar gelukkig zijn er ook veel aangenaam vluchtige verhaallijntjes. Zo heeft Claire het aangelegd met buurman Otto, die weliswaar het uitgedoofde vuur in haar doet ontbranden maar haar tevens als rotte vis behandelt. Roelien krijgt op haar beurt te maken met een sterfgeval in de familiesfeer evenals een nieuwe verliefdheid waar de nodige kanttekeningen bij te plaatsen zijn. Anouk tot slot is op zoek naar nieuwe inspiratie als kunstenares en neemt daarbij de foute beslissing haar vriendinnen in te zetten.
Hoewel de serie enigszins wordt gered door de kwaliteit van Müllers acteerwerk, zou ik hem niet aanraden. Het is weer zo'n serie die populair is geworden omdat hij gemaakt is om populair te zijn, en alleen fris is omdat het een grote Nederlandse productie is. Misschien passend bij het opkomende populisme van tegenwoordig, maar laten we het niet over politiek hebben.