Jaren geleden dacht ik echt dat ik gek aan het worden was

 Jaren geleden dacht ik echt dat ik gek aan het worden was.

Ik was weg uit de relatie.

Maar vrij voelde ik me absoluut niet.

Ik lag ‘s nachts wakker.

Mijn hart bonkte.

Mijn hoofd tolde.

Overdag checkte ik zijn socials, mijn whatsapp en mailbox.

Soms vijf keer.

Soms tien keer.

En dan die golf van schaamte die er meteen achteraan kwam.

Ik miste hem.

Terwijl ik precies wist wat hij met me had aangedaan.

Terwijl ik de pijn nog voelde.

En toch verlangde ik terug naar hem.

Naar die momenten waarop het goed voelde.

Ook al waren die momenten misschien nooit echt geweest.

Hoe kon ik iemand missen die me zo klein had gemaakt?

Waarom voelde het alsof een deel van mij nog steeds bij hem was, ook al was ik allang weg?

Niemand om me heen begreep het.

Ze zeiden: “Maar je bent er nu toch vanaf.”

“Hij was slecht voor je, waarom mis je hem dan?”

Ik begreep mezelf niet eens.

Ik was niet opgelucht.

Ik was verward.

Uitgeput.

Leeg.

Ik dacht dat er iets fundamenteel mis was met mij.

Totdat ik ontdekte wat traumabonding was.

Die emotionele band die ontstaat door een patroon van spanning en opluchting.

Van afwijzing en dan ineens weer een moment van goedkeuring.

Van pijn en dan weer die korte flits van schijnbare liefde.

Het voelde als een verslaving aan iemand die slecht voor me was.

En het ging niet vanzelf over.

Wat me hielp was niet nog meer tijd.

Het was begrijpen wat er in mij gebeurde.

Het was erkennen dat die band echt was, maar niet gezond.

Het was stap voor stap leren om los te komen.

Vandaag help ik anderen die precies hetzelfde voelen.

Omdat ik weet hoe het is om weg te zijn, maar niet vrij.

Omdat ik weet hoe eenzaam het is als niemand snapt waarom je nog steeds vastzit.

Herken jij dit?

Dat je weg bent, maar vastzitten nog steeds je dagelijkse realiteit is?

Dat je weet dat je niet terug moet, maar het gemis er toch is?

Dat je jezelf niet begrijpt en je schaamt voor wat je voelt?

Je staat er niet alleen voor!