De waarheid over verdriet is dat het enorm pijnlijk is

 De waarheid over verdriet is dat het enorm pijnlijk is.

Het overkomt ons allemaal, vooral wanneer we het het minst verwachten.
Ons hart wordt aan diggelen geslagen en onze geest voelt gebroken, maar toch stopt het leven niet.
Het gaat door en van ons, "de gebrokenen", wordt verwacht dat we het tempo van het leven bijhouden.
Er is geen magisch middel tegen verdriet, geen pauze om te genezen, geen moment waarop de wereld zachtjes opzij stapt en ons de tijd gunt om te herstellen.
Ernest Hemingway schreef ooit: "De moeilijkste les die ik als volwassene heb moeten leren, is de onophoudelijke noodzaak om door te gaan, hoe gebroken ik me vanbinnen ook voel."
Het leven verwacht van ons dat we onze pijn in stilte dragen, dat we doorzetten ondanks de last van alles wat we vanbinnen meedragen, onze rugzak.
Het moeilijkste deel is dat niemand ons voorbereidt op verdriet, en wanneer het ons treft, worden alle geruststellende illusies waarin we ooit geloofden, weggenomen.
Het leert ons dat overleven gewoon is komen opdagen wanneer we eigenlijk liever zouden verdwijnen.
We proberen te glimlachen door de pijn die niemand ziet en we gaan door ondanks het gevoel dat we vanbinnen uit elkaar vallen.
Toch gaan we door. Waarom? Omdat we geen andere optie hebben.
Zelfs wanneer hoop ver weg lijkt, blijven we vooruitgaan.
We struikelen, maar dan staan we weer op.
En door dat te doen, ontdekken we een kracht waarvan we nooit wisten dat we die hadden.
We leren onszelf te troosten op manieren waarvan we zouden willen dat anderen dat deden.
Hier is het ding... we beseffen langzaam dat het niet gaat om moedig zijn, het gaat om overleven.
Er is een fluistering die we horen boven het lawaai van ons verdriet, die ons zegt door te gaan.
Het is uitputtend en het is oneerlijk.
En er zijn dagen waarop we denken dat we de duisternis gewoon niet zullen overleven. Maar elke kleine stap die we vooruit zetten, is het bewijs dat we niet hebben opgegeven.
Dat we nog steeds vechten, nog steeds vasthouden, nog steeds weigeren om ons door de duisternis te laten verteren.
Die stille troost waaraan we vasthouden, heet hoop.
En waar hoop is... is er een reden om te leven.

Als zijn het die hele kleine dingen, die sprankeltjes...