IK heb het al begrepen

 IK heb het al begrepen,

Dat zelfs als ik huil, je niet terugkomt.
Dat dit verdriet in mijn ogen niet meer verloren zal gaan,
ik zal altijd naar de hemel kijken en
op zoek gaan naar een teken. Maar ik vrees dat dit niet zal gebeuren.
Dat ik tot mijn laatste adem altijd die leegte in mijn borst zal voelen, die niemand zal opvullen.
Dat iedereen je zal vergeten, maar ik zal het nooit doen.
Hoe vaak ga ik me afvragen waarom je weg moest en er zal nooit een antwoord komen.
Dat velen me zullen vertellen dat ik geen pijn meer zal voelen na verloop van tijd, maar voor mij zal die pijn hetzelfde blijven , net als het eerste moment van je heen gaan . iedereen zal zijn leven zal verder zetten alsof er niets is gebeurd , terwijl het mijne volledig en radicaal veranderd is.
Mijn kracht is om te denken dat elke dag die voorbijgaat een dag minder is om jou te vinden.
En dat ik leerde lachen, ook al zijn er tranen in mijn ogen, klaar om gehuild te worden.
Dat ik niet meer naar je zal kijken zoals vroeger, en ik zal je geblaf en je tedere blikken missen.
Het is moeilijk te begrijpen, maar het zit al allemaal in mijn hoofd .
Het echte probleem is dat ik het nog niet weet...
maar wat ik wel weet dat ik van je hou, ik zal je nooit vergeten en je zit voor altijd in mijn hart met al je herinneringen.