Soms wil ik de roep van mijn hart volgen zonder ruis

 Soms wil ik de roep van mijn hart volgen zonder ruis.

Ik ben op een plek gekomen waar ik mijn leven niet langer wil delen met energie die blijft hangen in verhalen over anderen,
met woorden die voortkomen uit oude wonden en het verleden telkens opnieuw oproepen.

Mijn ziel verlangt naar verbinding die schoon voelt.
Waar aanwezigheid belangrijker is dan meningen.
Waar liefde niet wordt gebouwd op wat er over iemand gezegd wordt.

Want wie samen met jou over een ander spreekt zonder liefde,
zal diezelfde toon dragen wanneer jij er niet bent.

En mijn ziel voelt: dit past niet meer.

Dromen fluisteren mij toe dat echte vriendschap zacht is.
Dat liefde beschermt.
Dat pijn geen podium nodig heeft.
Dat stilte soms heiliger is dan woorden.

Ik verlang naar mensen die, wanneer iemand het moeilijk heeft, zeggen:
Hoe kunnen we er zijn.
Wat is nu liefdevol.
Laten we bidden.
Laten we samen dragen.

Niet het verleden blijven herhalen.
Niet meeleven verwarren met vermaak.
Niet verbonden zijn aan drama.

Want woorden zijn niet onschuldig.
Ze dragen een frequentie.
En die frequentie kan helen of langzaam iets breken.

Dus nee, ik ben niet te gevoelig.
Ik ben afgestemd.

Ik kies zelfliefde.
Ik bescherm mijn hart.
Ik eer wat mijn ziel roept.

Ik kies voor verbinding die veilig voelt.
Voor samen zijn op een heilige frequentie.
En dat is wat mijn hart wil, met jou….