Soms voelt het alsof er nooit echt rust in je leven komt

 Soms voelt het alsof er nooit echt rust in je leven komt.

Alsof onrust de boventoon voert en stilte iets is wat anderen wél lijken te kennen.

En ergens onderweg ben je gaan geloven
dat dit gewoon is.
Dat dit jouw stand is.
Jouw ritme.

Maar je lijf is niet gemaakt om voortdurend op scherp te staan.
Je hart verlangt geen strijd, het verlangt veiligheid.

Rust is niet iets wat je moet verdienen.
Het is iets wat je je weer mag herinneren.

Zachtjes.
Stap voor stap.
In jouw tempo.

En misschien begint het vandaag
met één ademhaling
waarin je jezelf niet hoeft te dragen,
maar even gedragen wordt. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster