Niemand ziet

 Niemand ziet

hoe vaak je jezelf vanbinnen weer bij elkaar moet rapen.

Hoe vaak afwijzing je nét op die plek raakt
waar je al zo lang probeert te helen.

Hoe vaak je je afvraagt:
Wat doe ik verkeerd?
Waarom voel ik me steeds niet goed genoeg?
Waarom wordt wat ik vanuit liefde bedoel, zo vaak verkeerd begrepen?

En dát doet pijn.

Vooral wanneer jouw intenties oprecht zijn.
Wanneer je geen kwaad wilde.
Wanneer je juist liefde gaf, zachtheid, eerlijkheid, aanwezigheid…
en het tóch niet zo ontvangen werd.

Dat soort onbegrip snijdt diep.
Omdat het niet alleen gaat over wat iemand zegt of doet,
maar over wat het in jou aanraakt.

Die oude pijn.
Die oude twijfel.
Dat oude gevoel dat jij misschien “te veel” bent…
of juist “niet genoeg”.

Maar luister goed, lief mens:

Je bent niet moeilijk omdat je voelt.
Je bent niet verkeerd omdat je diep bent.
Je bent niet minder waard omdat iemand jou niet goed heeft begrepen.

Soms sta je met de zuiverste bedoelingen voor iemand,
en tóch word je niet gezien zoals je werkelijk bent.

Dat is pijnlijk.
Maar het maakt jou niet minder mooi.
Niet minder puur.
Niet minder waardevol.

Dus als je vandaag moe bent van het jezelf steeds weer oprapen…
wees dan zacht voor jezelf.

Want ook al voelt het soms anders:

Je bent altijd goed genoeg.
Je doet zó je best.
En dat alleen al…