Iemand schreef
Iemand schreef...
Ben al tien jaar min of meer vervreemd van mijn oudste zoon, twee kleinkinderen die ik nog nooit heb gezien.Deels dus mijn eigen keuze uit zelfbescherming; weet dat ze hen zouden misbruiken, weiger die macht te geven.
Paar weken geleden gevallen, mijn elleboog gebroken.
Mijn ex-man heeft het onze zoon verteld en hem een foto laten zien, voordat mijn arm opnieuw in het gips werd gezet.
Vroeg me af of er een reactie zou komen.
Kan niet zeggen dat ik verbaasd ben dat ik niets heb gehoord, ben wel teleurgesteld. Boos op mezelf dat ik mezelf heb toegestaan iets anders te verwachten.
Doet pijn dat een kind, van wie ik hield en aan wie ik me volledig heb gewijd, zo harteloos en onverschillig kan zijn.
Denk dat dat altijd zo zal blijven, misschien is dat oké, betekent dat ik mijn menselijkheid niet ben verloren.
Reacties
Een reactie posten