Waarom doet afscheid zo’n pijn?

 Waarom doet afscheid zo’n pijn?

Omdat liefde niet stopt
waar het leven eindigt.
Wat je niet meer ziet,
blijft aanwezig
in kleine dingen:
in stilte,
in dromen,
in dat diepe weten
dat jullie band blijft bestaan.
Houd mij niet vast in gisteren.
Laat herinneringen ademen.
Alles mag bewegen,
want wat echt was,
gaat nooit verloren.
Het leeft verder
op een plek waar tijd geen macht heeft.
Wanneer mijn stapjes
niet meer naast de jouwe klinken,
laat verdriet dan zacht zijn.
Ik ben niet weg.
Ik ben dichtbij —
in elke hartslag,
als een warme aanwezigheid
die je draagt.
De dagen zullen komen
zoals ze komen.
Soms licht, soms zwaar.
Dat is geen verraad,
maar het leven
dat je voorzichtig helpt
om de pijn te verzachten.
Het leven is niet wreed.
Het is een mengeling
van vreugde en gemis,
van vasthouden en loslaten.
En in al die onvolmaaktheid
schuilt schoonheid.
Waar ik nu ook ben,
onze zielen blijven verbonden
door een onzichtbare draad
die niet breekt.
Huil wanneer je moet,
maar vergeet niet te ademen.
Ik heb rust gevonden.
Een zachte vrede.
Je liefde heeft mij daar gebracht,
en die liefde mag jou nu ook dragen.
Ga verder,
stap voor stap.
Niet omdat je mij achterlaat,
maar omdat liefde verder wil stromen.
Elke stap is een bewijs
van alles wat jullie deelden.
Zelfs zonder aanraking
blijft de verbondenheid voelbaar.
Zolang ik leef in jouw hart,
ben ik er.
Herinneringen zijn licht —
en dit licht dooft niet.
Leef.
Voor jezelf.
Voor wat was.
Voor wat blijft.
Vind troost
in wind, sterren, regen.
Als jij leeft,
leef ik met je mee.
En als je mij zoekt,
kijk dan zacht om je heen.
In het ruisen van bladeren,
het zingen van vogels,
in een zon die ondergaat.
Daar ben ik —
stil aanwezig,
voor altijd verbonden.