Rouw is als een koffer

 Rouw is als een koffer

die elke avond aan het voeteneinde van je bed staat.
Elke ochtend wanneer je wakker wordt,
moet je die koffer opnieuw opnemen
en met je meedragen doorheen de dag.
Sommige dagen voelt die koffer licht aan,
gevuld met warme herinneringen
en mooie momenten die je hart zacht maken.
Dat zijn de dagen waarop het verdriet draaglijker voelt.
Maar er zijn ook dagen
waarop de koffer zo zwaar is
dat je hem alleen maar achter je aan kunt slepen,
terwijl je probeert de dag door te komen.
En soms…
zijn er dagen waarop je de koffer niet eens kunt optillen.
Omdat hij gevuld is met gemis, verdriet, pijn
en alles wat je zo diep raakt.
Op die dagen mogen we hulp vragen.
Want niemand hoeft die last altijd alleen te dragen.
Maar elke dag blijft die koffer bij je.
Net zoals rouw nooit helemaal verdwijnt.
Ze verandert van vorm, van gewicht, van gevoel…
maar ze blijft een deel van je leven.
En toch…
tussen al dat verdriet zitten ook de herinneringen.
De liefde.
De mooie momenten die blijven bestaan.
En op die dagen
is de koffer net iets makkelijker te dragen.