In de stilte fluister ik je naam
In de stilte fluister ik je naam
Het spijt medat ik je niet kon vasthouden
toen alles zo snel donker werd.
Ik heb gevochten met alles wat ik had,
maar soms dooft het licht
zonder afscheid.
Ik zou duizend ochtenden hebben weggegeven
om die ene dag te mogen herschrijven.
Maar tijd is geen vriend....
hij neemt mee
wat hij nooit terugbrengt.
Je gleed uit mijn handen
als zand tussen mijn vingers,
meegevoerd door een getij
dat sterker was dan ik.
Nu is het stil.
De leegte spreekt luider
dan woorden ooit kunnen.
En toch…
als liefde genoeg was geweest,
dan was jij gebleven.
Dat weet ik zeker.
Dus draag ik jou nu anders.
Niet naast me,
maar in mij.
In elke herinnering,
in elke ademhaling,
in elke stap die ik zet.
En waar ik ook ga ....
jij gaat mee.
Voor altijd.
Zorg goed voor jezelf… en weet dat liefde nooit verdwijnt, ze verandert alleen van vorm
Reacties
Een reactie posten