Gekozen worden
Gekozen worden...
Lang was jij een stille schaduw in mij...Een plek die ik nog niet helemaal goed begreep maar wel altijd voelde.
Soms verscheen je als boosheid. Als een stem die harder werd
wanneer ik je niet kon horen. Dan dacht ik dat jij ging
over gezien worden door de ander...
Over iemand die naar mij toe zou komen, mij zou vasthouden...
Mij zou kiezen.
Misschien ben ik daarom wel
harder gaan praten en meer gaan uitleggen dan mijn eigen hart eigenlijk aankon....
Ik dacht dat als ik maar duidelijk genoeg was, als ik maar genoeg liet horen waar het pijn deed,
de ander het eindelijk zou zien.
Totdat ik zo hard schreeuwde dat ik zelf schrok van mijn stem.
Zó diep ...Dat er iets in mij openbrak waar ik al die tijd omheen gelopen was.
Niet omdat ik te veel was of omdat ik het verkeerd deed.
Maar omdat er een oud deel in mij eindelijk durfde te roepen wat het al zo lang vasthield.
En zelfs nu ik met mijn hoofd begrijp waar jij werkelijk over gaat, zit daar nog steeds verdriet,
nog steeds pijn....
Nog steeds dat oude stukje
dat vandaag voor het eerst
Ʃcht gehoord wilde worden.
En dan besef ik me dat dit misschien wel precies de plek is waar gekozen worden begint...
In het horen van mijn eigen stem,
van de boosheid en de pijn die ik al zo lang met me meedraag...
In het zacht worden voor wat eindelijk naar buiten mag.
In het blijven bij wat zich laat zien...
In het kiezen...
Voor mij.
Reacties
Een reactie posten