De bloem die je achterliet

 De bloem die je achterliet 

Vandaag hield ik de bloem vast die jij ooit bracht,
een stille herinnering aan jouw pootjes in het gras,
aan ogen vol vertrouwen,
aan het ritme van jouw adem naast de mijne.
Ze straalde nog steeds,
alsof jouw warmte zich had verstopt
tussen haar tere blaadjes.
En even .. heel even ..
was het alsof ik je zachte vacht weer voelde,
het gewicht van jouw rust tegen mijn hart.
Ze zeggen dat zielen niet verdwijnen,
maar van vorm veranderen.
Misschien is dat wat jij deed ...
je werd wind ....
je werd licht....
je werd de zon die ’s ochtends door het raam valt.....
op de plek waar jij ooit lag.
Elk bloemblad klopt als een herinnering,
een echo van jouw liefde,
die nog altijd in huis ronddwaalt.
Jij leerde me dat afscheid geen einde is,
maar een andere manier van dichtbij zijn —
zonder geluid....
zonder aanraking....
maar met dezelfde tedere trouw.
Wanneer de wereld koud voelt,
druk ik die bloem tegen mijn hart
en ik zweer dat ze zingt, zacht, herkenbaar...
alsof jouw ziel nog even spint
tussen de bladeren.
En dan weet ik het zeker:
je bent niet weg.
Je bent slechts tot rust gekomen...
op een plek waar mijn handen je niet kunnen bereiken,
maar waar vandaan je nog steeds
mijn hart komt begroeten.