Waarom delen mensen hun spirituele geheimen?

 

 Waarom delen mensen hun spirituele geheimen?
 Over de dunne lijn tussen delen uit liefde en delen uit behoefte

In de wereld van spiritualiteit zie ik steeds vaker filmpjes over wicca-spreuken, muziek met bepaalde frequenties of geluiden die zouden helpen om overvloed, geluk en voorspoed aan te trekken. Het lijkt bijna alsof er voor elk verlangen een trilling, mantra of ritueel bestaat. Fascinerend — en soms verwarrend.

Want terwijl ik door al die beelden en geluiden scroll, stel ik mezelf één vraag:
als dit allemaal écht werkt, waarom delen ze het dan?

Als iemand de sleutel tot geluk of overvloed heeft gevonden, zou die persoon dan niet gewoon in stilte leven, vervuld en tevreden? Of zit er meer achter het delen van zulke geheimen?

Ik geloof dat het antwoord ergens in het midden ligt.
Sommigen delen vanuit oprechte liefde, vanuit de wens om anderen te helpen groeien. Voor hen is kennis iets dat juist sterker wordt als je het verspreidt.
Maar er zijn ook anderen — en dat voel je soms — die delen vanuit een verlangen naar erkenning, of misschien zelfs winst.
Er is een dunne lijn tussen energie geven en energie nemen, tussen inspireren en verkopen.

Toch wil ik niet te cynisch worden.
Want ergens denk ik dat veel van die rituelen, spreuken en trillingen niet “werken” omdat ze magisch zijn, maar omdat ze ons helpen om te geloven. Om ons open te stellen, om hoop te voelen, om iets in beweging te brengen vanbinnen. En dát, die innerlijke verschuiving, is misschien wel de ware kracht van spiritualiteit.

Dus blijf ik luisteren, kijken, proberen.
Niet omdat ik alles klakkeloos geloof, maar omdat ik weet dat er iets moois schuilt in het zoeken zelf. Misschien is dat wel de echte magie — niet het geheim dat gedeeld wordt, maar de nieuwsgierigheid waarmee we blijven luisteren.

 Wat denk jij? Is echte spirituele kennis iets om te delen, of iets om te bewaren?