In de regen ging een hart open

 In de regen ging een hart open...

Op een triestge dag, onder een hemel die openbrak van het vele water,
strompelde een hondje door de straten.
Zijn vacht doorweekt, zijn lijfje rillend,
zijn ogen – twee vonken van smeekbede –
zochten slechts één ding: warmte.
Het asfalt werd een spiegel van wanhoop,
maar toen verscheen er een bus, die stopte om passagiers in en uit te laten.
Zonder twijfel gleed hij naar binnen,
als een verloren ziel die een toevlucht vond.
De chauffeur, geraakt door dit trillende bundeltje leven,
Liet de hond instappen.
Hij boog zich naar zijn passagiers en vroeg zacht:
— “Stoort dit iemand?”
Stilte.
Toen een warm, unaniem “Nee”.
Een fluistering van menselijkheid,
een deken van bescherming.
Want soms is er maar één gebaar nodig –
een hand die opent, een deur die wijkt –
om hoop opnieuw te laten ademen.
Die dag vond een hond beschutting.
Maar méér nog: die dag herinnerde de mensheid zich
dat mededogen niets kost…
en dat zelfs de grauwste regenbui
kan oplichten door een enkel hart.