Mijn verstand begreep het

 Mijn verstand begreep het – dat doet het altijd.

Het zag de tekenen, las tussen de regels door en bereidde zich stilletjes voor op wat er ging komen.
Wist dat het afscheid onvermijdelijk was, de afstand onontkoombaar, en de stilte al lang onderweg.
Logica speelde het allemaal af als een goed ingestudeerd script, in een poging me voor te bereiden op het moment dat alles zou veranderen.
En toch, zelfs met al dat begrip, toen het zover was, sloeg het in als een golf die ik niet kon ontlopen.
Mijn hart was er niet klaar voor.
Het klampte zich vast aan de herinneringen, de hoop dat alles misschien nog hetzelfde zou blijven.
Het klampte zich nog vaster vast, zelfs toen het duidelijk werd... dat laten gaan de enige overgebleven optie was.
Toen dat moment aanbrak, deed mijn borst pijn op een manier die mijn verstand niet kon verzachten.
Soms zijn iets weten en er klaar voor zijn twee totaal verschillende gevechten, in deze verloor mijn hart het langzaam, pijnlijk en volledig....