Conversatie in de baarmoeder

 Conversatie in de baarmoeder – Een Parabel over het leven na de geboorte

In de baarmoeder van een moeder zaten twee baby’s.
De één vroeg aan de ander: “Geloof jij in leven na de geboorte?”
De ander antwoordde: “Nou en of. Er moet wel iets zijn na de geboorte. Misschien zijn we hier om ons voor te bereiden op wat we later zullen zijn.”

“Nonsens,” zei de eerste. “Er is geen leven na de geboorte. Wat voor leven zou dat dan moeten zijn?”

De tweede zei: “Ik weet het niet, maar er zal meer licht zijn dan hier. Misschien zullen we lopen met onze benen en eten met onze mond. Misschien hebben we andere zintuigen die we nu nog niet kunnen bevatten.”

De eerste antwoordde: “Dat is absurd. Lopen is onmogelijk. En eten met onze mond? Belachelijk! De navelstreng levert ons voeding en alles wat we nodig hebben. En die navelstreng is zo kort. Leven na de geboorte kun je logisch gezien uitsluiten.”

De tweede hield vol: “Nou, ik denk dat er iets is, en misschien is het anders dan hier. Misschien hebben we die fysieke navelstreng dan niet meer nodig.”

De eerste zei: “Onzin. En bovendien, als er leven is, waarom is er dan nooit iemand teruggekomen van daar? De geboorte is het einde van het leven. Na de geboorte is er niets dan duisternis, stilte en vergetelheid. Het leidt nergens heen.”

“Nou, ik weet het niet,” zei de tweede, “maar we zullen Moeder zeker ontmoeten, en zij zal voor ons zorgen.”

De eerste antwoordde: “Moeder? Geloof jij serieus in een Moeder? Dat is lachwekkend. Als Moeder bestaat, waar is ze dan?”

De tweede zei: “Ze is overal om ons heen. We worden door haar omgeven. We zijn van haar. In haar leven wij. Zonder haar zou deze wereld niet bestaan en niet kunnen bestaan.”

De eerste zei: “Ik zie haar niet, dus is het logisch dat ze niet bestaat.”

Waarop de tweede antwoordde: “Soms, als je stil bent en je concentreert en echt luistert, kun je haar aanwezigheid voelen, en hoor je haar liefdevolle stem, van bovenaf naar ons roepen.”