Ken je dat gevoel?

 Ken je dat gevoel?

Dat je blijft rennen, regelen, zorgen, plannen en ondertussen je glimlach op je gezicht houd alsof alles onder controle is.
Je probeert het allemaal: werk, gezin, relaties, vriendschappen, je gezondheid, dat ene project waar je eigenlijk nooit aan toe komt…

Je bent de diegene die alle ballen hoog houd.
Maar wat niemand ziet, is dat je armen moe worden. Dat je adem steeds hoger zit. Dat je soms in stilte hoopt dat er één bal mag vallen, zodat je even mag stoppen.

Maar je raapt hem toch weer op. Omdat het moet. Omdat je denkt dat niemand anders het zal doen. Omdat je niet wilt falen.

Wat als ik je vertel dat je niet gemaakt bent om alles te dragen?
Dat rust nemen echt belangrijk is om te blijven staan. Dat het laten vallen van een bal misschien wel precies is wat je nodig hebt om ruimte te maken voor jezelf.

Je hoeft het niet allemaal alleen te doen.
Je hoeft niet alles perfect te doen.

Leg even één bal neer.
Kijk wat er gebeurt. Misschien…
… gebeurt er niets ergs.
… komt er juist lucht.
… vind je weer een stukje van jezelf terug.

En dat, lieve jij, is pas echte kracht.