Er komt een dag dat je niet meer kunt doen alsof

 Er komt een dag dat je niet meer kunt doen alsof.

Niet meer kunt zeggen dat het wel gaat.
Niet meer kunt lachen terwijl je vanbinnen eigenlijk alleen maar moe bent.

Die moeheid zit niet alleen in je lichaam. Het zit dieper. Het komt van al die keren dat je sterk wilde blijven. Voor de ander. Voor de wereld. Voor jezelf.

Je hebt zoveel gedragen. Dingen die eigenlijk te zwaar waren. Maar je deed het toch. Omdat je dacht dat het zo hoorde. Omdat je geloofde dat anderen jou nodig hadden. En ergens dacht je misschien ook: als ik het niet doe, wie dan wel?

En dus bleef je maar doorgaan.
Je slikte je tranen weg.
Je zette je masker op.
Tot je bijna vergat dat er iemand achter dat masker zit die óók gezien wil worden.

We worden vaak bewonderd als we sterk zijn.
Maar wat niemand zegt: altijd sterk zijn maakt langzaam kapot.
Het brandt je leeg vanbinnen.
Tot er een dag komt dat je niet meer kunt.

Die dag voelt misschien als falen. Alsof je de controle verliest. Maar eigenlijk is het het begin van iets nieuws. Want echte kracht begint niet bij volhouden, maar bij eerlijk zijn.

Eerlijk tegen jezelf.
Dat je moe bent.
Dat je steun nodig hebt.
Dat je ook eens mag leunen.

Dat moment, hoe klein ook, is het begin van heling.
Omdat je ophoudt met vechten tegen jezelf.
Omdat je eindelijk toelaat dat ook jij zorg, liefde en rust nodig hebt.

Je hoeft niet altijd de rots te zijn. Je mag ook de zee zijn: golvend, zacht, veranderlijk.

En weet je? Daar ligt de echte vrijheid.
In jezelf toestaan dat je niet perfect hoeft te zijn.
Dat je mens mag zijn.