Jarenlang
Jarenlang heb ik geleefd met een rem op mijn leven. Natuurlijk had ik dromen/ verlangens. Maar ik nam genoegen met datgeen wat ik had en daar moest ik dan ook maar blij mee zijn. Ik droomde altijd van een leven waarbij ik meer op de voorgrond kon staan, kon groeien in wie ik was of eigenlijk in wie ik wilde zijn. Ik was het meisje wat altijd maar op de achtergrond stond, totaal weg gecijferd. Pas later snapte ik dat ik mezelf in dit hokje had geduwd en mezelf daar gevangen hield. Bang voor het onbekende en bang om de controle kwijt te raken over waar ik op dat moment zekerheid over had.
Wanneer je altijd genoegen neemt vanuit zekerheid geef je jezelf geen ruimte om te groeien naar wie je hoort te zijn en houd je jezelf gevangen in dat veilige hokje. Ook jij kunt je leven herschrijven naar een versie waar je gelukkig van wordt, waar je altijd naar hebt verlangt. Ik ben heel benieuwd hoe dat leven eruit ziet.
Reacties
Een reactie posten