Het begint vaak met vermoeidheid

 Het begint vaak met vermoeidheid.

Met wakker worden en voelen dat je ziel zwaarder is dan je lichaam.
Met gesprekken waarin je glimlacht terwijl je van binnen stuk gaat.
Met te veel ja’s die je eigenlijk niet kon dragen,
en stiltes waarin je jezelf steeds verder kwijtraakt.

Voor jezelf kiezen voelt in het begin helemaal niet krachtig.
Het voelt schuldig. Onhandig. Veel te groot.
Je voelt het in je keel, waar woorden blijven hangen die je maar niet durft uit te spreken.
In je borst, waar je hart bonst alsof het wil zeggen:
“Ik ben er nog. Vergeet mij niet.”

Je kijkt naar mensen van wie je ooit dacht dat ze je zouden begrijpen, en je beseft dat niet iedereen met je meereist.
Sommige deuren sluiten, Sommige verbindingen krijgen kleine scheuren en vullen zich met leegte.
En dat doet pijn, want je hebt lief gehad. Onvoorwaardelijk met alles wat je in je had.

Maar juist daar, tussen de barsten, groeit iets nieuws: het besef dat liefde nooit bedoeld was om je kleiner te maken.
Dat grenzen geen muren zijn, maar deuren die opengaan naar ademruimte.
Dat vertrekken geen opgeven is, maar kiezen voor leven. Voor jouw leven.

Voor jezelf kiezen betekent soms dat je de last van verwachtingen voorzichtig van je schouders haalt.
Dat je terugkomt bij je eigen tempo, je eigen waarheid, je eigen intuïtie.
En ja, het is kwetsbaar.
Want kiezen voor jezelf betekent soms dat je alleen naar huis loopt,
met tranen in je ogen en een sleutelbos die zwaarder voelt dan normaal.

Maar in die stilte ontdek je iets heiligs:
je kunt jezelf dragen.
Misschien wiebelig, misschien met trillende knieën, maar toch draag je jezelf.

En langzaam, zonder dat je het precies merkt, wordt de schuld minder.
De ruis zachter. De adem dieper.
Tot je op een ochtend wakker wordt en denkt:
“Dit is wat vrijheid voelt.”

Voor jezelf kiezen is geen deur dichtgooien.
Het is een thuiskomen in je eigen hart.
Het is zeggen: “Ik laat los wat mij laat wankelen, en ik houd vast wat mij laat groeien.”
Het is jezelf terugvinden tussen de scherven en zeggen:
“Ik begin opnieuw, zelfs als niemand begrijpt hoe.”

En laat ze maar zeggen wat ze willen.
Dat je veranderd bent.
Dat je ‘te veel’ bent.
Dat je ‘anders’ bent.
Misschien is dat allemaal waar en misschien is dát juist je redding.

Want uiteindelijk gaat het niet om wie je teleurstelt door jezelf te kiezen,
maar om wie je redt:
jou.