Heb jij je al afgevraagd

 Heb jij je al afgevraagd waarom zoveel volwassenen zich angstig voelen, zelfs als alles goed gaat?

Het begint misschien eerder dan we denken, met één woord dat we allemaal hebben gehoord toen we opgroeiden: “Goed.”

In Tokio heeft een kleuterschool dit woord dertig dagen lang verboden.

Geen _“goed gedaan”_ meer.

Geen _“mooie tekening”_ meer.

Geen _“prachtige dag”_ meer.

Leerkrachten moesten beschrijven in plaats van prijzen.

“Ik zie dat je vandaag blauw hebt gebruikt.”

“Je hebt je veters sneller gestrikt.”

“Je hebt je vriendje geholpen.”

In slechts twee weken tijd veranderde alles.

De kinderen keken niet meer naar de leerkrachten voor goedkeuring.

Ze lieten aan elkaar hun werkjes zien zonder schaamte of twijfel.

Hun spel werd luidruchtiger.

Hun zelfvertrouwen stabieler.

Ze hadden geen bevestiging meer nodig:

Ze kregen een hechtere band.

Dit is de wetenschap erachter:

Als iemand je een compliment geeft, maakt je brein een snelle uitbarsting van dopamine aan.

Dat voelt goed, maar het effect verdwijnt al snel.

Zodat je er weer naar op zoek gaat omdat je meer goedkeuring wilt om je goed te voelen.

Maar als iemand je gewoon opmerkt, zonder oordeel, produceert het brein wat psychologen zelfreferentiële dopamine noemen.

Dat werkt langzamer, maar dieper.

Het zorgt voor blijvende motivatie omdat het van binnenuit komt.

Daarom worstelen zoveel volwassenen met angst en uitputting.

We zijn opgegroeid met het verlangen naar en het wachten op goedkeuring.

We vervangen voortdurend onze telefoons onze kledij, checken onze ‘likes’, denken te veel na, doen te veel...

In de hoop dat iemand zal zeggen: ‘Je doet het goed.’

Echte rust komt voort uit aanwezigheid, niet uit lof.

Van observatie, niet van prestaties.

Van oorzaak, niet van gevolg.

Een ontwaakt bewustzijn en een open hart:

in deze ruimte begint de ware terugkeer naar jezelf.