Grenzen stellen voelt voor velen zwaar

 Grenzen stellen voelt voor velen zwaar. Alsof je iemand afwijst. Alsof je de ander iets ontneemt.

Maar eigenlijk is het precies het tegenovergestelde.

Elke keer dat jij een grens aangeeft, zeg je niet “nee” tegen de ander… je zegt “ja” tegen jezelf.
Een ja tegen jouw energie.
Een ja tegen jouw rust.
Een ja tegen wat jij nodig hebt om je goed te voelen.

Misschien herken je dat je vaak over je eigen grens heen stapt. Om de ander tevreden te houden. Om de harmonie te bewaren. En toch knaagt er iets. Je voelt de vermoeidheid, de irritatie, het stille verdriet dat je jezelf weer voorbijgelopen bent.

Grenzen zijn geen muren. Ze zijn geen harde afwijzing.
Ze zijn een manier om duidelijk te maken: dit is wie ik ben, dit is wat ik nodig heb.

Wanneer je die ruimte neemt, wordt er juist meer mogelijk. Je voelt je steviger, lichter, en vrijer. En vanuit die plek kun je de ander ook oprechter en liefdevoller ontmoeten.

Grenzen stellen is dus geen strijd, maar een vorm van zelfliefde. En hoe vaker jij jezelf die liefde gunt, hoe sterker en echter jouw verbinding met anderen wordt.