Ochtendmijmering
Ochtendmijmering
takken staren roerloos
door mijn ramen
zwarte kronkels kaal
wat willen ze vertellen
en hoe is hun taal
ergens denk ik het te weten
in een vleug van helderheid
zou het over de lente wezen
deze stille troosteloosheid
het is zo moeilijk te lezen
bomen van een volle eeuw
zijn wijzer dan de mens
doorbreken de seizoenen
geven kleuren op hun wijs
bewaren onze diepste wens
Reacties
Een reactie posten