Ochtendmijmering

 Ochtendmijmering

takken staren roerloos
door mijn ramen
zwarte kronkels kaal
wat willen ze vertellen
en hoe is hun taal
ergens denk ik het te weten
in een vleug van helderheid
zou het over de lente wezen
deze stille troosteloosheid
het is zo moeilijk te lezen
bomen van een volle eeuw
zijn wijzer dan de mens
doorbreken de seizoenen
geven kleuren op hun wijs
bewaren onze diepste wens

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster