Herken je dit?

 Herken je dit? Het gevoel dat je je intuïtie even kwijt bent…

Er was een tijd dat je zó goed wist wat klopte. Je voelde het in je buik, in je hart, soms als een fluistering diep vanbinnen. Je wist wat je nodig had, waar je naartoe mocht bewegen, en wat niet meer voor je werkte.

Tot het ineens stil werd.

Niet omdat je intuïtie verdween, maar omdat het leven er even tussendoor kwam. Volle agenda’s, ‘moetjes’, de meningen van anderen, en het proberen alles ‘goed’ te doen. Voor je het wist zat je vooral in je hoofd, terwijl je lichaam steeds zachter ging spreken. En op een ochtend merk je het: je stelt jezelf de vraag “Wat voel ik eigenlijk?” – en je weet het gewoon niet meer.

Er is mist, ruis, twijfel.
Maar diep vanbinnen… ben je het niet kwijt.
Je bent alleen even ver van jezelf afgedreven.

 Misschien is het tijd om te vertragen. Om opnieuw te zakken in je lijf. Je hand op je hart te leggen. Diepe adem. Even niets hoeven weten.
En dan… in die stilte… komt er soms weer iets terug.
Een zacht ‘ja’. Een helder ‘nee’. Een traan. Een glimlach.
Je intuïtie. Jij.