Mijn stilte

 “Mijn stilte”

Wanneer je aan me vraagt hoe het met me gaat, kan het zijn dat ik daar niet een volledig antwoord op geef. Dit heeft dan niets te maken met het durven om open te zijn, maar met het behoud van mijn grens om iets wel of niet te delen. Uiteindelijk ben ik de persoon die met alle situaties, belevingen en obstakels om moet gaan.

Hierdoor heb ik weleens gehoord dat men mij egoïstisch vindt. Prima! Dat mag je vinden. Het is mij te vaak gebeurd dat ik op mijn hart ben getrapt, dat ik grenzen voor mezelf heb gesteld in de mate waarin ik open ben naar een ander. Door alle gebeurtenissen ben ik emotioneel beschadigd geraakt. En toch, als ik op alles terugkijk, kan ik lachend zeggen dat ik trots ben.

Toen ik nog een klein en jong meisje was, keek ik altijd op tegen mijn opa. Hij was de mannelijke figuur die er vanaf mijn geboorte voor me is geweest. Ondanks dat de band toch anders was dan die een zoon met zijn vader kan hebben, keek ik met trots naar hem. Het moment dat ik hem voor het eerst heb zien huilen, was voor mij direct een geheel andere beleving.

In die tijd, en ik denk dat velen van mijn generatie zich daarvoor herkennen, was het niet gebruikelijk dat een man zijn emoties toonde. Vandaag de dag is dit helaas nog steeds terug te zien. Er hangt jarenlang een stigma aan de mannelijke persoon, waardoor het vandaag de dag veel mannen rondlopen die twijfelen aan hun zelfwaarde.

Tijdens het opgroeien richting de puberteit merkte ik al vrij snel dat ik “anders” was. Doordat ik mijn opa had zien huilen, ben ik meer in contact gekomen met mijn gevoelens. Praten hierover wilde ik, alleen had ik niet het idee een geschikte persoon hiervoor te hebben. Met mijn moeder kan ik het niet over bepaalde onderwerpen hebben en mijn opa was van een andere generatie.

Dit heeft als resultaat gehad dat ik me tijdens mijn puberjaren voor lange tijd achter een masker heb verscholen, op zoek naar wie ik ben. Schrijven is sinds de lagere school al een groot deel van mijn leven. Dit werd versterkt door de jaren van hormonale verandering en nieuwe levenservaringen. Velen hebben mij zien lachen, terwijl ik van binnen kapot aan het gaan was.

Het is dan ook niet vreemd dat ik een baan heb in de Zorg. Zorgen voor anderen is een levensdoel van mij. Echter, het zorgen voor mezelf laat nog wel eens van zich afweten. Twijfels, onzekerheden en non acceptatie speelden hierbij een grote rol. Ik was lange tijd zoekende, in de hoop dit te vinden bij en door anderen. Niets daarvan bleek achteraf waar te zijn.

Ik heb in situaties gezeten, waarbij ik me afvroeg waarom mij dat overkwam. Of situaties waarvan ik niet wist hoe ik daar ooit uit kon komen. En ja, ik heb ook weleens een moment de gedachte dat ik niet genoeg was en niet meer door wilde. Ondanks dit alles heeft mijn innerlijke kracht mij verder geholpen na elke zware beleving.

Dat ik een gevoelig persoon ben is wel duidelijk. Zo gevoelig en begripvol als man is voor velen toch nog een soort van taboe. Het past niet in het stigma van wat een man is. Gelukkig ben ik nooit een persoon geweest die zich voldeed of conformeert aan een bepaalde standaard, eis of beeldvorming. Zoals ik al eerder schreef had ik dit op jonge leeftijd al door.

De zin waarmee ik deze tekst ben begonnen is voor mij erg belangrijk. Grenzen stellen is namelijk een lange tijd moeilijk voor me geweest. Er is vaak ge- en/of misbruik van mijn goedheid gemaakt. Mijn hart is een aantal keer goed beschadigd. En in plaats van luidruchtig te gaan doen, geestverruimende middelen te gebruiken of over te gaan tot geweld, word ik stil(ler).

Wanneer mensen zich oprecht interesseren in wie je bent, dan merk je dit. Dan voel je dit. Helaas zijn veel mensen meer met zichzelf bezig en hebben geen tijd om te horen hoe slecht het met je gaat. Dit heb ik ook leren te accepteren. Mensen kunnen zo zijn. Ik heb mijn uitlaatkleppen en weet om te gaan met de situaties die het leven mij geeft.

Natuurlijk zijn er momenten van boosheid, verdriet, eenzaamheid en behoefte aan een knuffel. Ik ben ook een mens. En hoe hard je me ook op mijn ziel besluit te trappen, ik ga nooit hetzelfde doen. Ik ga mezelf niet in de verleiding laten komen om dezelfde pijn toe te dienen bij een ander, zelfs niet als ik alle geheimen van die persoon weet. De waarheid onthult zichzelf uiteindelijk.

Met littekens op mijn hart, breuken in mijn ziel en leegte in mijn geest loop ik met mijn hoofd omhoog op dit pad wat leven heet. Geen spijt van alles wat is geweest en nieuwsgierig naar alles wat nog kan komen. Soms zijn er momenten dat ik in mezelf keer. Dit zijn mijn momenten van stilte. Nodig om te reflecteren omdat ik weet dat ik er meestal alleen voorsta.

Mijn stilte is een essentie. Steeds werkend aan de puzzel van mijn persoon. Continu leren. Voortdurend strijden. Vallen en opstaan. Ervaren en leren. Je moet het wel heel bont hebben gemaakt, wil ik de deur voor jou volledig sluiten. Ik kan vergeven, maar niet altijd vergeten. Met lust voor kennis over het leven en vuur in mijn hart om door te gaan, blijf ik groeien. Met geluid of in stilte…