Het ergste als je iemand mist

 Het ergste als je iemand mist…

is dat niemand het ziet. Alles gaat aan de oppervlakte gewoon door: je gaat verder, je lacht, je reageert, je doet wat je moet doen. Voor anderen lijkt alles normaal. Maar van binnen is er die stille leegte, dat constante gemis van iemand die echt belangrijk was.

Dit soort pijn is stil. Het maakt geen geluid, laat zich niet altijd zien, maar het is er elke dag. In de kleine momenten, in de herinneringen, in de gewoonten die niet meer dezelfde smaak hebben.

Je leert ermee functioneren, ermee leven ondanks alles. Maar soms is één gedachte, één lied, één plek genoeg om dat gemis weer naar boven te halen. En niemand merkt het. Het is een onzichtbare afwezigheid… maar diep voelbaar.