Als kind dacht ik dat ze het goed bedoelde

 Als kind dacht ik dat ze het goed bedoelde.

Dat ze haar best deed.

Dat is wat je denkt als kind, toch?

Je gaat uit van het goede.

Je herkent de manipulatie niet.

Je weet niet beter.

Toen ik jaren later besefte dat het helemaal niet zo was, sloeg het in als een bom.

Ze had niet echt het goede met me voor.

En dat besef deed pijn.

Diep.

Maar wat misschien nog moeilijker was: niemand zag het.

Iedereen werd net zo makkelijk om de tuin geleid als ik vroeger.

En ondertussen zat ik met de brokken.

Met de gevolgen.

Murw gemaakt, zonder vangnet, en niemand die het doorhad.

Dat is het moeilijkste aan narcisme.

Niet alleen wat het met jou doet.

Maar ook dat je er zo weinig mee terecht kunt.

Dat er zoveel misinformatie is.

Dat anderen het niet zien.

En dat je daardoor nóg eenzamer bent.

Als jij dit herkent, weet dan: je staat er niet alleen voor!