IK LEERDE OVERLEVEN, MAAR NIET VOELEN
IK LEERDE OVERLEVEN, MAAR NIET VOELEN
Ik dacht jarenlang dat ik gewoon verkeerde keuzes maakte. Dat ik te lang bleef, te veel accepteerde en te veel gaf. Dat ik blijkbaar steeds de verkeerde mensen toeliet in mijn leven.
Maar wat als veel van die keuzes helemaal niet begonnen bij de ander? Wat als ze al veel eerder zijn ontstaan?
In mijn kindertijd.
Ik heb als kind niet geleerd om mijn emoties echt toe te laten. Niet geleerd dat verdriet er mocht zijn, dat boosheid niet verkeerd was en dat angst niet iets was wat je moest wegstoppen.
Ik leerde vooral voelen wat er om mij heen gebeurde. Aanvoelen. Opletten. Me aanpassen. Sterk zijn. Doorgaan.
Wanneer je opgroeit met onveiligheid, geweld of gedrag waarbij je nooit precies weet waar je aan toe bent, leer je andere dingen dan een kind eigenlijk zou moeten leren.
Je leert de sfeer lezen voordat je leert voelen wat jij zelf nodig hebt. Je leert rekening houden met anderen voordat je leert grenzen stellen. Je leert jezelf kleiner maken om de rust te bewaren.
En later neem je dat mee, zonder dat je het doorhebt.
Ik dacht jarenlang dat bepaalde keuzes gewoon bij mij hoorden. Dat ik nu eenmaal te veel gaf, te lang bleef en te veel begrip had. Dat ik sterk genoeg moest zijn om alles op te lossen.
Maar veel van die keuzes waren geen bewuste keuzes. Het waren oude overlevingspatronen.
Het kind in mij had ooit geleerd: als ik lief genoeg ben, rustig genoeg blijf, genoeg begrip toon en mijn eigen gevoelens maar niet te lastig maak, dan blijft het misschien veilig.
Op een gegeven moment verschoof mijn vraag. Niet langer: waarom heb ik dit toegestaan?
Maar:
Wat had mijn innerlijke kind al die jaren nodig dat het toen niet kreeg?
Veiligheid. Gehoord worden. Erkenning. Ruimte om verdrietig te zijn zonder het meteen op te hoeven lossen. Ruimte om boos te zijn zonder bang te zijn iemand kwijt te raken.
Iemand die zegt: jouw gevoel doet ertoe.
Jij hoeft niet altijd sterk te zijn. Jij hoeft niemand te redden. Jij mag nee zeggen. Jij mag weggaan wanneer iets jou pijn doet.
En misschien wel het belangrijkste: jij hoeft liefde niet te verdienen door jezelf weg te geven.
Ik kan mijn kindertijd niet veranderen. Ik kan niet teruggaan en mezelf geven wat ik toen nodig had. Maar ik kan het vandaag wel anders doen.
Ik kan naar dat deel in mij luisteren wanneer het bang wordt. Ik kan mezelf toestaan te huilen in plaats van alles weg te drukken. Ik kan mijn grenzen serieus nemen. Ik kan kiezen voor mensen bij wie ik niet voortdurend op scherp hoef te staan.
En ik kan mezelf eindelijk geven wat ik vroeger zo vaak buiten mezelf zocht: veiligheid, liefde en bescherming.
Het kind in mij hoeft niet langer vanuit oude angst mijn keuzes te bepalen. Ze mag eindelijk voelen dat ze veilig is.
En de volwassen vrouw die ik vandaag ben? Die zorgt vanaf nu voor haar.
Herken jij jezelf hierin?
Delen is welkom. Misschien helpt deze blog iemand anders om bepaalde patronen uit het verleden beter te begrijpen.
Reacties
Een reactie posten