Regenboog Boodschap

 Er was een tijd waarin een simpel bord genoeg was

om werelden te tekenen die nog niet bestonden.
Geen scherm dat oplichtte,
maar een stilte die sprak.
Geen swipe, maar een hand die schreef,
die voelde, die wist zonder haast.
Misschien waren we toen dichter bij onszelf,
niet omdat het leven eenvoudiger was,
maar omdat we nog luisterden
naar wat van binnen kwam.
Elke lijn die je trok,
was een stukje van je ziel dat zichtbaar werd.
En wat je uitwiste…
verdween zonder spijt, zonder sporen,
zoals het leven soms zachtjes vraagt:
laat los en begin opnieuw.
Misschien is dat de echte herinnering:
dat je alles wat je zoekt,
al in je handen hebt gehad.
Niet in technologie,
maar in aandacht.
En wie vandaag weer even stil durft te worden,
ontdekt dat dat oude “bord”
nog altijd in je leeft.