Regenboog Boodschap

 Je bent moe, lief mens. Moe van het vechten, moe van het laten zijn. De innerlijke batterij krijgt weinig kans om op te laden. Op een of andere manier val je van het ene in het andere, en vooral in het actieve stuk. Nog even snel dit doen, en oh ja, dat ligt er nog. Onderweg pak je als vanzelf dat ook maar even mee en zo blijf je in de actieve modus. Prima, maar als je lichaam eigenlijk al moe is, trek je jezelf ongemerkt nog verder mee. Pas op het moment dat je tot rust komt, voel je het: je bent op.

De moeheid die je ervaart heeft vooral te maken met datgene wat in je binnenwereld leeft. Door continu in de doe-modus te blijven, krijgt wat in jou leeft niet de aandacht die het vraagt. Eerst fluistert het lichaam, dan begint het zachtjes te praten, vervolgens hardop, om uiteindelijk te eindigen in schreeuwen. Wat in jou verdient de aandacht die het niet krijgt?

Misschien heeft het te maken met afwijzing. Of angst om niet leuk gevonden te worden. Oude overtuigingen en beperkingen komen naar boven drijven, niet alleen uit het verleden maar zelfs uit de voorouderlijke lijn. Het laat zich via projectie aan je zien: wat je nu in de buitenwereld waarneemt, weerspiegelt wat er vanbinnen in jou leeft. Maken mensen grappen met een cynische ondertoon? Dit kan een spiegel zijn van iets in jou dat je liever niet onder ogen ziet. Maakt de ander alles persoonlijk of reageert hij of zij defensief? Waarschijnlijk is het een oud mechanisme dat gecreëerd is om destijds te overleven.

Wat je ook tegenkomt, bekijk het eens rustig om te ontdekken in hoeverre en op wat voor manier het betrekking heeft op jezelf. Kijk eens rustig terug in de voorouderlijke lijn. Is het een patroon dat daaruit voortkomt? Wat draag jij nog wat niet van jou is? Wat het ook is, het verdient aandacht. Misschien kreeg het vroeger niet de aandacht die het nodig had. Je had destijds een vader of moeder nodig die je opving en er emotioneel voor je was. Grote kans dat dat er niet was, maar nu is de tijd aangebroken om er emotioneel voor jezelf te zijn.

Zoek de bevestiging of steun niet langer buiten jezelf, maar leer jezelf te dragen. Wees de vader of moeder voor jezelf die je toen nodig had. Zij hadden er misschien de capaciteit niet voor, jij wel. Draag jezelf. Troost jezelf. Lief mens, het is okay.