Ze verontschuldigen zich niet echt

 Ze verontschuldigen zich niet echt… Ze veranderen gewoon de woorden, draaien de situatie om en laten je uiteindelijk geloven dat de pijn door jou komt. Hun “sorry” klinkt leeg, omdat ze geen verantwoordelijkheid nemen en zichzelf niet werkelijk ter discussie stellen.

In plaats van te erkennen wat ze hebben gedaan, verleggen ze de aandacht: naar jouw reactie, jouw toon, jouw gevoeligheid. Het gaat niet langer om hun gedrag… maar om de manier waarop jij het hebt ervaren. En zonder dat je het beseft, merk je dat je jezelf gaat verdedigen, dingen gaat uitleggen en aan jezelf gaat twijfelen.
Het is een subtiele maar krachtige omkering. Jij draagt de schuld van iets wat niet jouw schuld is. Je probeert iets te herstellen wat jij niet hebt stukgemaakt. En zij blijven onaantastbaar, beschermd achter een illusie van onschuld.
Een oprechte verontschuldiging zorgt er niet voor dat je je schuldig voelt. Ze erkent wat er is gebeurd, neemt verantwoordelijkheid en probeert het goed te maken. Maar hier gaat het niet om herstel… het gaat erom de controle te behouden.
En op de dag dat je dit patroon doorziet, komt er iets in je vrij. Je begrijpt dat je die opgelegde schuld niet hoeft te dragen. Je mag haar neerleggen… en eindelijk voor jezelf kiezen.
Want je verdient oprechte woorden, daden die daarmee overeenkomen en respect waardoor je nooit aan je eigen waarde hoeft te twijfelen.