Moeder aarde huilt

 Moeder aarde huilt

(Na aanleiding van de vele branden, overstromingen, aardbevingen enzovoorts)

Brutaal zijn de meeste leiders der mensen.
Brutaal de halfweters. Stille en wijze mensen trekken zich al terug in de bergen, bossen, valleien, in onherbergzame streken of kleine dorpjes waar zelfs de wind hen niet kan vinden.

De eenvoudige mensen op het land en in de dorpen keren zich af van de pronkmensen in de steden. De dag is nacht geworden en de nacht tot dag. Overal brandt er vuur van waan en woede, van zelfzucht en ziellooszinloosheid. Sommige machtige mensen schrijven hun namen in lichtletters op heel hoge krabbers van wolken.

De mens heeft zich gehuld in een duistere mantel van brutaliteit en begeerte.
Hij ziet niet eens dat de waarheid kreupel door de straten loopt, dat liefde door touwen van zelfzucht is geboeid, dat vriendelijkheid en geduld geknecht zijn door ijdelheid, dat wijsheid begraven is in een graf van dwaasheid.

De goede en lieve mensen - die van dieren, planten en bomen houden en van elkaar, die zacht spreken en heel veel doen om de wereld vooruit te helpen - lijden hier aan, zo ook de aarde.

Afijn, naar vroeger kunnen wij niet meer terug.
Dat heeft ook geen zin en het is ook niet wenselijk. De maalstroom van de evolutie en de wet van karma dwingen de mensheid de loop van de levensrivier te volgen. De mensheid zelf heeft de bedding van deze levensrivier uitgesleten.
In iedere tijd zetten creatieve krachten van de schepping andere decors op en breken ze weer af. De mens beseft nauwelijks dat hij het zelff is die, zijn rol spelend op het wereldtoneel, mee helpt aan de inhoud van het levensspel. Maar al te vaak verkiest hij een hoofdrol en vergeet dat hij regisseur, speler, acteur en toeschouwer tegelijk is. En dronken van zichzelf put hij de aarde uit, laat hij talloze schepselen lijden en veroorzaakt zo onwetend ook zijn eigen lijden.

De aarde spreekt intussen duidelijke taal.
Het water geeft ons terug wat we erin wierpen.
De lucht laat ons inademen wat we door een verstikkende levensstijl erin uitstootten.
Als steenpuisten op haar huid toont de aarde ons de vuilnisbelt van onze geest. Maar wat ze ons teruggeeft is geen geweld. Het onjuist om in dit verband te spreken van natuurgeweld.
De aarde maakt slechts òns geweld zichtbaar, visualiseert het door een gat in de ozonlaag, manifesteert het door aardbevingen, over stromingen, stormen, wervelwinden, vervuiling...

Moeder aarde huilt. Ze huilt om haar uiteengescheurde longen, de wouden.
Om haar opengereten aderen, de rivieren.
Om haar uiteengereten huid, de valleien, bergen, velden, stranden... Om haar uitgerukte haren, de bomen, planten en bloemen.
Om haar kapotgetrapte levensmantel, de dieren. Om haar doorboorde hart, haar gepijnigde voeten, armen en hoofd. Haar lichaam krimpt van pijn.
De milieuvernietiging heeft een wereldwijde vorm aangenomen en de milieuvervuiling is het allergrootste probleem geworden voor de mensheid. Iedereen is ervan op de hoogte en de stapels rapporten herhalen reeds getrokken conclusies of vullen deze met recente gegevens aan. En dat waar we niet van op de hoogte zijn wordt vaak Greenpeace 'boven water getild'.

Dit alles wordt veroorzaakt door een antropocentrische en egoïstische levenswijze, die niet gericht is op het geheel, die geen rekening houdt met andere levende wezens, die zich niet bewust is dat vernietiging van een deel van de schepping de aantasting van het geheel betekent. Dit alles wordt veroorzaakt door een levenshouding waarin geweld centraal staat - fysiek, mentaal, verbaal.

Op een harde wijze leert de mensheid nu de les dat alles één is, dat alles met elkaar verbonden is. Deze eenheid, die alle mythische volkeren gekend en ervaren hebben, wordt door de moderne natuurkunde (in het bijzonder de quantummechanica) met geavanceerde apparatuur bevestigd. Al is de kennis over de eenheid van al hetgeen bestaat voorlopig nog geen eenheidservaringen in het bewustzijn, wel breekt in de massa het besef door dat alle rivieren met elkaar verbonden zijn, dat de lucht geen grenzen kent, dat de aarde geen rekening houdt met douanekantoren, dat de natuur zich niet laat dwingen door de arrogantie van de Faustiaanse mens die slechts wil heersen in plaats van dienen.

Moeder aarde huilt.

Geschreven door Marcel Messing.
Uit het boek: Zo buigzaam als riet (1994)